آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — الصفحة ٤٩٠
عملكرد حضرت امام سجّاد عليه السّلام در جريان حمله مسلم بن عقبه به مدينه
انتقاد مىكنند و بر لزوم نشر حقائق و تجزيه و تحليل آنها و بيان مظلوميّت‌هاى وارده بر اهل بيت عليهم السّلام پافشارى مىنمايند . « 1 »
و نيز جريان حمله مسلم بن عقبة است كه به امر يزيد لعنة الله عليه با لشكرى جرّار به مدينه هجوم برد و به قتل و غارت و اباحه دماء و نفوس و فروج و اموال مردم به مدّت سه روز پرداخت و به جناياتى دست زد كه خامه ياراى نوشتنش را ندارد .
عملكرد حضرت امام سجّاد عليه السّلام در جريان حمله مسلم بن عقبه به مدينه
عملكرد حضرت امام سجّاد عليه السّلام در جريان حمله مسلم بن عقبه به مدينه
حضرت آقا ضمن بيان حكايتى درباره مذاكره مرحوم ثقة المحدّثين حاج شيخ عبّاس قمّى و مرحوم آية الله حاج سيّد محسن امين جبل عاملى رحمة الله عليهما در اين مورد ، به تحليل عملكرد حضرت سجّاد عليه السّلام و نحوه برخورد آن حضرت با يزيد مىپردازند و با بياناتى قويم و استوار كه حاكى از عمق معرفت ايشان نسبت به حقيقت امامت و ولايت است تببين مىنمايند كه فعل امام عليه السّلام عين حقّ است ، و در كمال صحّت و راستى و درستى مىباشد چه ما مصلحت آن را بفهميم و چه نفهميم « 2 » ؛ و از همين روست كه بر لزوم
( 1 ) « امام شناسى » ج 15 ، ص 296 تا ص 306 ( 2 ) با دقّت در فرمايشات حضرت علّامه رضوان الله عليه بدست مىآيد كه برخورد به ظاهر مسالمت‌آميز حضرت سجّاد سلام الله عليه با يزيد و عامل او در واقعه حرّه كه بزرگان از محدّثين شيعه همچون شيخ كلينى در « كافى » ( ج 8 ، ص 234 ) و علّامه مجلسى در « بحار » ( ج 46 ، ص 138 ) آن را نقل نموده‌اند چه در جنبه ظاهرى و چه به لحاظ باطنى عين صواب و مصلحت و عين حقّ و حقيقت است ، چرا كه آن حضرت به اين وسيله جان خويش را كه جان همه عوالم است و نيز جان بنى هاشم را حفظ فرموده و آتش فتنه را به طريق تقيّه كه از ضروريّات دين است خاموش ساخته‌اند ؛ شارع مقدّس حكم تقيّه را براى چنين شرائطى جعل فرموده تا انسان خون خود و خاندان و جمع ديگرى را بدون نتيجه هدر ندهد ، پيشوايان و مقتدايان ما نيز در طول تاريخ از اين حكم حياتبخش الهى استفاده مىفرمودند تا همواره بساط ظلم ستيزى و مبارزه با شرك و الحاد و پايگاه هدايت و تربيت الهى برقرار باشد ؛ بنابر اين گرچه امامان شيعه در بعضى شرائط دست از مبارزه ظاهرى برداشته‌اند امّا اين خود پوششى براى مقابله و مبارزه پنهان بوده است ؛ دليل روشن و آشكار بر صحّت اين تحليل ، شهادت آنان بدست ظلمه و طواغيت زمان خودشان است . به لحاظ باطنى نيز بايد دانست از آنجا كه امام معصوم عليه السّلام از مراحل نفسانيّه به تمام معنى الكلمه عبور نموده و نفس شريفش متحقّق به حق گرديده و « ولىّ خدا » بقول مطلق گشته است بنابر اين جميع اعمال و افعال او بدون استثناء فعل خدا و عين حقّ است ؛ حضرت آقا بر اين معنى تأكيد دارند كه حقّ همان فعل امام معصوم است نه آنكه حقّ چيزى است و فعل امام بر آن منطبق مىشود ، خير ، فعل او خود عين حقّ بوده و نفس كار او خود مصلحت و مصلحت ساز است . آرى اين افقى عالى از معرفت امام و رمزى از رموز عالم توحيد است .