آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — الصفحة ٣٧٥
وصايت شرعى و سلوكى
هُوَ الْحُبُّ فَاسْلَمْ بِالْحَشا ما الْهَوَى سَهْلُ * فَما اخْتارَهُ مُضْنًى بِهِ وَ لَهُ عَقْلُ
چكنم دگر فائده ندارد ؛ و بعد از رسوخش بايد مرد يا اينكه به جستجويش نرفته بود . گفت
: مرا روز ازل كارى به جز رندى نفرمودند * هر آن قسمت كه آنجا شد كم و افزون نخواهد شد
غرض آن را اختيار كرديم ؛ بايد سوخت و ساخت . پس بكُش جانم بقربانت !
فَعَلَى كُلِّ حالَةٍ أنْتَ مِنّى * بىَ أوْلَى إذْ لَمْ أكُنْ لَوْلاكا
وَ بِما شِئْتَ فى هَواكَ اخْتَبِرْنى * فَاخْتيارى ما كانَ فيهِ رِضاكا
. . . جَمَعَنا اللَهُ وَ إيّاكُمْ فى مَسْتَقَرِّ رَحْمَتِهِ ، ءَامينَ . مُحِبُّكم سيّد هاشم حدّاد « 1 » »
وصايت شرعى و سلوكى
وصايت شرعى و سلوكى
حضرت آقاى حدّاد وصيّتنامه مكتوبى هم به حضرت آقا داده و در آن ايشان را به وصايت شرعى و سلوكى خود منصوب فرمودهاند كه از آن نيز ميتوان به موقعيّت والاى آقا در منظرشان پى برد :
« بسم الله الرّحمن الرّحيم
هوَ الحىُّ الّذى لا يَموت
الحمدُ لِلّهِ رَبّ العالمين و صلَّى اللهُ على محمّدٍ و آله الطّاهرين
أمّا بعد ، حقير سيّد هاشم حدّاد وصّى و جانشين قرار دادم از طرف خودم چه در حال حيات و چه در حال ممات در امور شريعت و در امر طريقت
( 1 ) همان مصدر ، ص 539 تا ص 541