در سرزمين تبوك (تفسير سوره توبه) (فارسى) — الصفحة ٨٨
چرا در آيهء بيستم ، از هجرت نام مىبرد ؟
« وَ جَعَلَ السِّقايَةَ فِى رَحْلِ أَخِيهِ ؛
پيمانه را در ميان بار برادرش گذارد » .
3 . بعضى گفته‌اند : اين كلمه گاهى به معناى حوضى كه آب در آن مىريزند ، به‌كار مىرود ، چنان‌كه « سقاية العبّاس » ، يعنى آن محل معروفى كه آب در آن مىريختند .
چرا در آيهء بيستم ، از هجرت نام مىبرد ؟
چرا در آيهء بيستم ، از هجرت نام مىبرد ؟
در آيهء بيستم مىفرمايد : « كسانى كه ايمان آوردند و مهاجرت نمودند و در راه خدا با جان‌ها و اموال خود جهاد كردند ، مقامشان نزد خداوند بزرگ‌تر است » .
در اين‌جا اين سؤال پيش مىآيد كه مسألهء هجرت چه ارتباطى به موضوع آيهء قبل دارد ؟
در اين باره دو وجه مىتوان گفت :
1 . هجرت در آن روزها مقدمهء جهاد بوده و تا كسى به مسلمانان در مدينه نمىپيوست ممكن نبود در راه خدا جهاد نمايد .
2 . كسانى اين دو عمل را مساوى مىدانستند و تصور مىكردند كه كار آنان در حال كفر ، با كار فرد مؤمن و با ايمان يك‌سان است و وقتى هم اسلام مىآوردند به سوى مدينه مهاجرت نمىنمودند ، از اين نظر در اين آيه ، مسألهء مهاجرت نيز مطرح گرديده‌است و اين آيه خود گواه براين است كه آيه دربارهء على عليه السلام كه مؤمن و مجاهد بود و عباس و شيبه ، كه در دوران كفر ، عهده‌دار منصب‌هاى سقايت و تعمير مسجد الحرام بودند و پس از اسلام آوردن ، مهاجرت نكردند مگر روزى كه ديگر اسلام به مهاجرت آنان نياز نداشت ، نازل گرديده است .