در سرزمين تبوك (تفسير سوره توبه) (فارسى) — الصفحة ١٩٩

خوش بينى

اسْتَهْزؤُا إِنَّ اللَّهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ ؛

منافقان مىترسند كه دربارهء آنها سوره‌اى نازل گردد و از آن‌چه در دل دارند خبر دهد . بگو : استهزا كنيد ؛ خدا آن‌چه را از آشكار شدن آن مىترسيد آشكار خواهد نمود » .

65 . « وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِ نَّما كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ قُلْ أبِاللَّهِ وَآياتِهِ وَرَسُولِهِ كُنْتُمْ تَسْتَهْزُؤنَ ؛

اگر از آنها بپرسى ( كه چرا در عقبه موضع گرفته بوديد ) مىگويند : تفريح مىكرديم .

بگو : آيا خدا و آيات او و پيامبرش را استهزا مىكرديد ؟ ! » .

66 . « لا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ إِنْ نَعْفُ عَنْ طائِفَةٍ مِنْكُمْ نُعَذِّبُ طائِفَةً بِأَ نَّهُمْ كانُوا مُجْرِمِينَ ؛

عذر مىآريد ؛ زيرا پس از ايمان آوردنتان كافر شده‌ايد . اگر گروهى از شما را ببخشيم ( كه توبهء واقعى نموده‌اند ) گروه ديگرى را عذاب خواهيم نمود ؛ زيرا آنان مجرمند » .

يكى از دستورهاى عالى اسلام اين است كه مؤمنان بايد به يكديگر حسن ظن داشته و خوش‌بين باشند و تا آن‌جا كه امكان دارد ، كردار و رفتار هم‌كيشان خود را به صورت صحيح تفسير كنند خصوصاً كارهايى كه مىتواند به دو گونه انجام گيرد ؛ يعنى تا گواه قطعى و يا اطمينان بخش بر نامشروع بودن عمل نباشد آن را برفساد حمل نكنند .

روى اين اساس ناچاريم ، كارهاى فردى و اجتماعى مسلمانان را به طرز مشروع تفسير كنيم و هرگاه در افعال و گفتار آن ترديد ورزيديم ؛ آنها را صحيح و پابرجا و مغرضانه تلقى نكنيم ، چنان‌كه درزبان مسلمانان گفته مىشود كه بايد فعل مؤمن را حمل برصحت نمود .

اين خصيصهء اسلامى همان است كه امروز از آن به خوش‌بينى تعبير مىآورند ؛ يعنى بايد كارى كرد كه استاد به شاگرد ، شاگرد به استاد ، كارفرما به