قرآن و معارف عقلى (تفسير سوره حديد) (فارسى) — الصفحة ١٣٧
بررسى صديق در قرآن
در اين كتاب ( قرآن ) از ابراهيم يادى بنما كه او شخصى راستگو و پيامبر بود .
« وَاذكُرْ فِى الكِتابِ إِدْرِيسَ إِنَّهُ كانَ صِدِّيقاً نَبِيّاً » ؛ « 1 »
در قرآن از « ادريس » يادى كن كه راستگو و پيامبر بود .
مردم مصر يوسف را « صديق » صيغهء مبالغه است و مقصود از آن كسى است كه در قول و عمل ، گفتار و كردار راستگو باشد .
صدق در عمل اين است كه عمل او با گفته‌اش مطابق باشد و يك چنين مطابقت ، كشف از صدق گفتار او نموده و ثابت مىنمايد كه او به آن چه مىگويد معتقد است .
صدق در گفتار ، يعنى گفتار او مطابق واقع باشد و لازمهء چنين حالت روحى اين است كه صديق هيچ‌گاه از هواى نفس پيروى ننموده و چيزى را جز حق و حقيقت انجام نمىدهد . « 2 »
به طور مسلم وجود چنين حالت روانى و يا ملكهء نفسانى در افراد عادى ، به تدريج پيدا شده ، تا آن جا كه گفتار و كردار او به غير حق متمايل نگردد . امام باقر عليه السلام به ربيع فرمود : كسى كه يك عمر راست بگويد خدا او را « صديق » مىنامد .
از آن جا كه قرآن يوسف « 3 » را صديق معرفى كرده است مىتوان
( 1 ) . . مريم ( 19 ) آيهء 56 . ( 2 ) . . الميزان ، ج 4 ، ص 434 . ( 3 ) . . نورالثقلين ، ج 1 ، ص 426 .