اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى (فارسى) — الصفحة ١٦٠

خداوند ، وسيلهء شناخت خود

خدا و پيامبرش مخالفت مىورزند دوستى كنند ، هر چند آن مخالفان ، پدران يا فرزندان يا برادران و يا قبيلهء آنها باشند آنان كسانى هستند كه خدا ايمان را بر صفحهء دلهايشان نوشته ، و با روحى از ناحيه خودش آنها را تقويت فرموده . . . »

پس خداوند عزّوجلّ است كه ايمان را در دل دوستدارانش قرار داد و آن را در وجدان ايشان ثابت گردانيد و با روح خود آنها را تأييد كرد .

آيهء ديگرى مىفرمايد :

هُوَ الَّذِي أَنزَلَ السَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ . . . « 1 » .

« او همان است كه در دل مؤمنان آرامش افكند . . . »

پوشيده نماند كه واژهء « هُوَ » اسمى است براى ذات خداوند مقدّس و ذات خداست كه با دل و وجدان انسان مؤمن گفتگو مىكند آرامش و يقينى به او مىدهد كه بالاترين درجات شناخت است .

خداوند در آيهء ديگرى مىفرمايد :

يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا قُل لَا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلَامَكُم بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَدَاكُمْ لِلْإِيمَانِ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ « 2 » .

« از اين كه اسلام آورده‌اند برتو منّت مىگذارند . بگو : به خاطر اسلامتان بر من منّت نگذاريد ، بلكه خدا بدان سبب كه شما را به ايمان راه نموده است بر شما منّت مىنهد ، اگر ( در ادعاى ايمان ) راست مىگوييد . »

پس هر كه در خود ادّعاى اخلاص كند ناگزير بايد اين اعتقاد را بيابد كه منبع ايمان - به عنوان مقدّمه‌اى براى اخلاص - خداوند سبحان است .

آيهء شريفهء ديگرى هست كه مىفرمايد :

. . . وَلكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمَانَ وَزَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ

( 1 ) - سورهء فتح ، آيهء 4 . ( 2 ) - سورهء حجرات ، آيهء 17 .