دعا (معراج مومنين و راه زندگى) (فارسى) — الصفحة ٦٢

دعا و ناتوانى انسان

اگر نخستين و آخرين ( زنده ، مرده ، و خشك وتر ) شما گردهم آيند و هر كدام نهايت آرزوى خود را بخواهند و آن را جملگى بر آورم در ملكم هيچ به چشم نمىآيد . . . و همانگونه است كه يكى از شما بر دريا بگذرد و در آن سوزنى فروكند و برآورد . . .

پس آيا آن مقدار آبى كه اين سوزن بر مىگيرد در دريا تأثيرى دارد ؟ و آيا از آن چيزى كاسته مىشود ؟ همچنين است بخشش بى پايان خداوند ، زيرا او - همچنانكه در دعا آمده است - « كثرت بخشش ، بر وجود وكرمش مىافزايد » . پس اگر حقيقت امر اين گونه باشد ، بر انسان است كه خود را شايسته استقبال رحمت خدا وسيراب شدن از چشم جوشان جود او بگرداند و بر اوست كه دعاى خود رابه خواستن حاجتهاى كوچك و بىارزش ، منحصر و محدود نكند .

بعضى از مردم با ايمان ، خدا را مىخوانند ولى دعايشان مستجاب نمىشود از آنرو كه از خدا چيزى بى ارزش خواسته‌اند و اينكه دست را به سوى درياى رحمت وبخشش خدا دراز مىكنند ، امّا از آن فقط بهره‌اى اندك مىجويند ، اين است كه خدا دعايشان را در دنيا اجابت نمىكند تا آنها را در آخرت چندين برابر پاداش دهد .

خداوند در پايان حديث مىفرمايد :

« از آنرو كه من بخشنده و شكوهمند و دارا هستم ، دِهِش و ابزارم به كلامى است پس هرگاه چيزى را اراده كنم فقط مىگويم : باش ! پس خواهد بود . »

امّا نه به اين معنى كه ما از خداوند در كارهاى كوچك چيزى نخواهيم ، امام صادق عليه السلام مىفرمايد :

« عليكم بالدعاء فإنّكم لا تتقرّبون بمثله

، ولا تتركوا صغيرة لصغرها أن تسألوها

، فإنّ صاحب الصغائر هو صاحب الكبائر . »

( بحار الانوار

، ج 90

، ص 293 )

« دعا كنيد كه چيزى مانند دعا نيست تا با آن تقّرب جوييد . حاجتى كوچك