دعا (معراج مومنين و راه زندگى) (فارسى) — الصفحة ٤٨

برترى امّت پيامبر به سبب دعا

أوّاه يعنى آنكه در نمازش و در خلوت به خدا تضرّع كند . »

پس « أوّاه » كسى است كه در نمازش و در تنهايى خود ، يا آنگاه كه در بيابان است به خدا تضرّع مىكند پس از راه تضرّع و نيايش ، رابطه و پيوند با خدا را جانشين تنهايى و هراس خويش مىسازد .

برترى امّت پيامبر به سبب دعا

برترى امّت پيامبر به سبب دعا

در حديثى از پيامبر آمده است :

« از آنچه خدا به امّت من عنايت كرده و آنها را بدان سبب بر امّتهاى ديگر برترى داده اين است كه به آنها سه خصلت بخشيده كه فقط به پيامبران عطا فرموده است ، خداوند هرگاه پيامبرى را بر مىانگيخت مىفرمود : در دينت بكوش و حرجى بر تو نيست و اين را به امّت من داده كه مىفرمايد : « در دين بر شما حرجى نگذاشت . »

هرگاه پيامبرى را بر مىانگيخت مىفرمود : هرگاه چيزى كه آن را ناپسند مىدارى تو را غمگين كرد مرا بخوان تا براى تو استجابت كنم و اين را به امّت من داده كه مىفرمايد : « مرا بخوانيد تا براى شما استجابت كنم . »

و هرگاه پيامبرى را بر مىانگيخت او را گواه قوم خود قرار مىداد ، خداوند امّت مرا گواهان مردم كرد كه مىفرمايد :

« تا پيامبر گواه شما باشد و شما گواهان مردم . »

( بحار الانوار

، ج 93

، ص 290 )

در اين حديث مىبينيم كه بر اهمّيت دعا تأكيدى بزرگ صورت گرفته است ؛ دعا در امّتهاى پيشين سهم بارز و بزرگى ، آنچنانكه در امّت اسلامى دارد ، نداشته است .