هدايتگران راه نور ، زندگانى رئيس مذهب تشيع حضرت جعفر بن محمد (ع) (فارسى) — الصفحة ٤٧

موضع امام صادق

مىخواند . ناگهان ديدم قصر موج مىزند ، انگار كه كشتى است در ميان امواج درياها ، و ديدم كه ابو جعفر منصور با پا و سر برهنه و در حالى كه دندانهايش به هم مىخورد و زانوانش مىلرزيد در برابر جعفر بن محمّد قدم مىزد . او يك لحظه سرخ و لحظه‌اى ديگر زرد مىشد . بازوى ابو عبداللَّه را گرفته بر تخت حكومتش بنشاند و خود همچون بنده‌اى در برابر آقايش ، فراروى آن حضرت نشست وگفت :

اى پسر رسول خدا صلى الله عليه و آله چرا در اين ساعت بدين جاى آمدى ؟

امام فرمود : من براى اطاعت از خدا و پيامبرش و اميرالمؤمنين كه سرافرازىاش مستدام باد ، به نزد تو آمدم .

منصور گفت : من تو را فرانخوانده بودم و فرستاده اشتباه كرده است .

آنگاه گفت : هر حاجتى دارى بگو ؟

آن‌حضرت پاسخ داد : من از تو مىخواهم كه مرا بى جهت فرانخوانى .

منصور گفت : هر چه خواهى تو را باد .

آنگاه آن‌حضرت به‌سرعت بازگشت وخداى را بسيار سپاسگزارى كرد .

منصور لحاف و پوستين خواست و خوابيد و تا نيمه شب از خواب بيدار نشد . چون بيدار شد من در آن هنگام بر بالين او بودم . منصور گفت :

بيرون نرو تا قضاى نمازم را كه از من فوت شده به جاى آورم كه مىخواهم سخنى با تو بگويم . چون قضاى نمازش را به جاى آورد به من روى كرد و از حوادث ترسناكى كه به هنگام آمدن امام صادق عليه السلام برايش رخ داده‌بود ، سخن گفت همين حوادث موجب شده بود كه منصور از كشتن