هدايتگران راه نور ، زندگاني جواد الائمه حضرت محمد بن على (ع) (فارسى) — الصفحة ٢٤

امام پس از شهادت پدر

( فَقَالُوا أَبَشَراً مِنَّا وَاحِداً نَتَّبِعُهُ إِنَّا إِذاً لَفِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ ) « 1 » .

« آيا بشرى را از ميان خويش پيروى كنيم ، در اين صورت ما در گمراهى و آتشهايى هستيم . »

با خود گفتم : به خدا او ساحر است .

دوباره او به من روى كرد و گفت :

( أَءُلْقِيَ الذِّكْرُ عَلَيْهِ مِن بَيْنِنَا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌ ) « 2 » .

« آيا از ميان ما ، كتاب بر او نازل شد بلكه او دروغ پرداز و برترى جوست . »

راوى اين ماجرا گويد : من از اعتقاد باطل خود بازگشتم و به امامت ايمان آوردم و شهادت دادم كه او حجّت خداوند بر مردم است و به او اعتقاد پيدا كردم . . .

شگفتى و تعجّبى كه قلب اين مرد را به خاطر كم سنّ و سالى امام جواد فرا گرفته بود به روشنى در اين دو آيه پاسخ گفته شده بود .

امام جواد در مدينه سكونت داشت . او جوان و كم سال بود و با اين وجود نزد خدا و خلق از ارج و احترامى خاص برخوردار بود .

شيعه نيز در آن روزگار كه داراى جمعيّت و كثرت قابل اعتنايى بود ، زمام امور خويش را در دست امام جواد قرار داد و او با تدبير خويش امور شيعه را به بهترين شكل اداره مىكرد تا آنجا كه گروهى از ياران پدر و جدّش گرد او را گرفتند .

( 1 ) - سورهء قمر ، آيهء 24 . ( 2 ) - سورهء قمر ، آيهء 25 .