هدايتگران راه نور ، زندگاني جواد الائمه حضرت محمد بن على (ع) (فارسى) — الصفحة ٢٠
كودكى بر كُرسى امامت
و نداى جديدى است كه نداى مخلوقات ديگر با آن مشابهت ندارد . اين ندا عبارت از اين است كه خداوند بر هر كارى تواناست و بازگشت همه چيزها به سوى اوست .
على بن اسباط در حديثى كه در بارهء امامت نقل كرده است ، مىگويد :
امام جواد را ديدم كه به سوى من بيرون آمد . من به ايشان و سر و پاى ايشان خيره شدم تا قامتش را براى يارانمان در مصر توصيف كنم . سپس او به سجده در افتاد و فرمود : خداوند در امامت همانگونه احتجاج كرده كه در نبوّت . خداوند مىفرمايد :
( وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيّاً ) « 1 » .
« در كودكى حكم ( و رسالت ) را به دو داديم . »
و نيز فرموده است :
( وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ ) « 2 » .
« چون به رشد خود برسيد . . . »
و در ( جاى ديگر ) فرموده است :
( وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً ) « 3 » .
« و به چهل سالگى رسيد . »
( 1 ) - سورهء مريم ، آيهء 12 . ( 2 ) - سورهء يوسف ، آيهء 22 . ( 3 ) - توضيح اينكه آيه‌اى به اين صورت در قرآن نيست بلكه مشابه آن در سورهء احقاف آيهء 15 آمده كه به مسأله نبوّت ربطى ندارد و شايد در اينجا امام به چهل سال رسيدن را به عنوان تفسير به آيه‌اى كه از سوره يوسف ذكر شده ملحق كرده است .