سيماى انسان كامل در قرآن (تفسير سوره فرقان) (فارسى) — الصفحة ٣٤٥

11 . پرهيز از كارهاى بيهوده [ آيه 72 بخش دوم ]

لغو مىگويند .

بنابراين ، قصه و افسانه‌هاى دروغين كه هيچ نوع آموزندگى ندارند و يا سخنان قبيح و زشت كه حاكى از ابتذال و پستى است ، « لغو » شمرده مىشود .

قرآن مجيد روى اعراض از لغو به طور روشن تكيه كرده و مىفرمايد : « وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ « 1 » ؛ كسانى كه از كار و سخن لغو ، اعراض مىنمايند » ، « وَ إِذا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ « 2 » ؛ هنگامى كه كلام لغو بشنوند ، از آن اعراض مىكنند » .

خداوند زندگى بهشتيان را چنين توصيف مىكند كه : « لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً وَ لا كِذَّاباً « 3 » ؛ در آنجا كه سخن لغو و دروغ نمىشنود » .

اينك براى تكميل مطالب از سخنان ارزنده‌اى كه دربارهء موضوع بحث ما وارد شده است ، اشاره مىكنيم :

1 . پيامبر گرامى وارد مسجد شد ، ديد گروهى دور يك نفر حلقه زده‌اند . پيامبر فرمود : اين كيست ؟ گفتند : علّامه است .

فرمود : مقصود از لفظ علّامه در اين مورد چيست ؟ گفتند : اين مرد به انساب عرب و وقايع و حوادث دوران جاهليت احاطهء كامل دارد . پيامبر فرمود :

( 1 ) . مؤمنون ( 23 ) آيهء 3 . ( 2 ) . قصص ( 28 ) آيهء 55 . ( 3 ) . نبأ ( 78 ) آيه 35 .