سيماى انسان كامل در قرآن (تفسير سوره فرقان) (فارسى) — الصفحة ٢٤٢

توجه قرآن به نحوهء راه رفتن

به خود اجازه مىدهند كه در مسائلى كه اصلا دربارهء آن كوچكترين مطالعه‌اى ندارند ، قضاوت و داورى كنند و سرانجام ، خدا و فرشته و روح و ديگر مقدسات را به باد انتقاد گرفته و انكار كنند .

اينجاست كه عظمت گفتار امام صادق عليه السّلام روشن مىگردد كه فرمود :

« ما دخل قلب امرىء شيء من الكبر إلّا نقص من عقله مثل ما دخله « 1 » ؛

اگر به قلب كسى كبر و غرور نفوذ كرد ، به همان اندازه از عقل و بينش او كاسته مىشود » .

توجه قرآن به نحوهء راه رفتن

توجه قرآن به نحوهء راه رفتن

قرآن مجيد در آيهء مورد بحث و همچنين در آيات ديگر به كيفيت راه رفتن انسان ، عنايت خاصى مبذول داشته و اصرار دارد كه راه رفتن ما توأم با تواضع و ميانه‌روى باشد .

« لقمان » به فرزند خود دستور مىدهد : « وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً « 2 » ؛ با غرور و تكبر راه مرو » و نيز مىگويد : « وَ اقْصِدْ فِي مَشْيِكَ ؛ « 3 » در راه رفتن ميانه‌رو باش » .

قرآن ، هنگام نقل سرگذشت موسى و دختران شعيب ، كيفيت راه رفتن دختران وى را چنين نقل مىكند :

( 1 ) . سفينة البحار ، ج 2 ، مادهء كبر . ( 2 ) . لقمان ( 31 ) آيهء 18 . ( 3 ) . همان ، آيهء 19 .