سيماى انسان كامل در قرآن (تفسير سوره فرقان) (فارسى) — الصفحة ٢٠٤

پاداش رسالت [ آيه 57 ]

تعليم و تربيت او گمارده نمىشدند ، قطعا از تكامل فكرى و عقلى و ديگر مظاهر تمدن فرسنگها دور مىماند .

كافى است كه در اين‌باره به نقاط دورافتادهء جهان كه پاى پيامبران آسمانى به آن نقاط نرسيده است و مردم آنجا از تعاليم آنان بهره‌اى نبرده‌اند ، سرى بزنيم و وضع روحى و تكامل فكرى و اخلاقى آنان را ارزيابى نماييم .

از آنجا كه ارزش كار آنان بالاتر از آن است كه جامعهء انسانى قادر به جبران آن باشد ، منطق تمام پيامبران در تمام دوره‌هاى نبوت ، اين بود :

« وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ ؛ *

[ آنان چنين مىگفتند : ] من از شما اجر و پاداش نمىخواهم ، اجر من بر خداى جهانيان است » .

قرآن مجيد ، اين منطق را از پيامبران والامقامى مانند : نوح ، هود ، صالح ، لوط و شعيب نقل مىكند « 1 » .

همچنين خداوند ، شخصيت بزرگ جهان را با جملهء زير خطاب نموده مىفرمايد :

« وَ ما تَسْئَلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ « 2 » ؛

هرگز از آنان اجرى نمىخواهى و قرآن جز يادآورى براى جهانيان ، چيزى نيست » .

( 1 ) . ر ك : شعراء ( 26 ) آيهء 109 ، 127 ، 145 ، 164 و 180 . ( 2 ) . يوسف ( 12 ) آيهء 104 .