سيماى انسان كامل در قرآن (تفسير سوره فرقان) (فارسى) — الصفحة ١١٩

چرا پيامبران ساده زيستند ؟ [ آيات 17 تا 20 ]

ديگران بگوييم كه غير تو را بپرستند .

و باز همان معبودها انگشت روى علت واقعى انحراف آنان از جادهء توحيد مىگذارند و مىگويند : « وَ لكِنْ مَتَّعْتَهُمْ وَ آباءَهُمْ حَتَّى نَسُوا الذِّكْرَ » آنها و پدران آنها را آن‌چنان با نعمتهاى فراوان بهره‌مند ساختى كه تو را فراموش كردند . يعنى به جاى اين‌كه نعمتهاى بىپايان خداوند ، مايهء ياد خدا و سبب توجه آنها گردد ، سبب شد كه از خدا غافل گردند و خويش را نشناسند و معبودهاى مجازى را به جاى معبود واقعى بپرستند .

اين جمله به آن معنا نيست كه ثروت و لذتهاى مادى ، مايهء بدبختى و هلاكت است ، زيرا ثروت و درآمدهاى زندگى بسان شمشير دو لبه يا سكّهء دو رويه مىباشد و هرگز بر پيشانى آن ، يكى از دو نتيجه ( خوشبختى و بدبختى ) نوشته نشده است ، اين ما هستيم كه با كمال آزادى از اين نعمت براى خود بايد سرانجامى نيك و بد بسازيم و اگر اين نعمتها را در غير مورد مشروع به كار ببريم ، نتيجه‌اى جز هلاك و نابودى خود نخواهيم داشت ، چنان‌كه مىفرمايد : « وَ كانُوا قَوْماً بُوراً ؛ اين گروه سرانجام هلاك و نابود شدند » .

از آنجا كه « خود كرده را تدبير نيست » و انسان نمىتواند محصول كار خود را از خويش دور كند ، هيچ‌كس ، حتى خود آنها و آن فرشتگان مقدس و معبودهاى انسانى مانند مسيح ، نمىتوانند دربارهء آنها كارى انجام دهند ، چنان‌كه مىفرمايد : « فَما تَسْتَطِيعُونَ صَرْفاً وَ لا نَصْراً » شما نمىتوانيد عذاب الهى را از خود دفع كنيد و يا