سيماى انسان كامل در قرآن (تفسير سوره فرقان) (فارسى) — الصفحة ١١٣

نتيجهء فرار از واقعيتها [ آيات 11 تا 16 ]

مادى ، نعمتهايى پايدار كه ترس از زوال و به پايان رسيدن آن نيست و همانند نعمتهاى بهشت ، دايمى است و جاودانى و جاى هيچ‌گونه نگرانى در كار نيست . از همه جالبتر اين‌كه انتخاب اين نوع نعمتها و كميّت و كيفيّت آن اجبارى نخواهد بود و كاملا به ميل و ارادهء افراد بسته است .

در اين موقع ، قرآن پس از تشريح صحنهء روز رستاخيز و اوضاع دردناك آنان ، به پيامبر گرامى خطاب مىكند و مىفرمايد : « از اين گناهكاران بپرس كه آيا سرنوشت آنها بهتر است يا سرنوشت آن گروه با ايمان و فرمانبردار كه از ثمرهء ايمان و اعمال نيك خود در روز رستاخيز كاملا بهره‌مند مىگردند و به عالىترين درجهء سعادت انسانى نايل مىشوند » .

« قُلْ أَ ذلِكَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ كانَتْ لَهُمْ جَزاءً وَ مَصِيراً لَهُمْ فِيها ما يَشاؤُنَ خالِدِينَ ؛

بگو آيا چنين عذاب دردناكى بهتر است يا بهشت جاويدان كه به پرهيزكاران نويد داده شده است ، بهشتى كه براى آنان پاداش و سرنوشت است » .

جاى دقت اينجاست كه هر دو گروه را تشريح مىكند و نويد و پاداش و عذاب و كيفرها را يك امر قطعى و تخلف‌ناپذير تلقى نموده و از يك سرنوشت صددرصد حتمى گزارش مىدهد ؛ يادآور مىشود كه هر فردى با اعمال و كردار خويش ، سرنوشت خاص خود را سؤال و تقاضا مىكند : « كانَ عَلى رَبِّكَ وَعْداً مَسْؤُلًا ؛ اين يك وعدهء قطعى پروردگار تو است » .