احكام مقدمات نماز (فارسى) — الصفحة ١٣٢

حديث شريف

« تغسله ، ولا تعيد الصلاة . »

« لباس را مىشويى ولى نماز را اعاده نمىكنى . »

گفتم : چرا ؟ فرمود :

« لأنّك كنت على يقين من طهارتك ثمّ شككت فليس ينبغي لك أن تنقض اليقين بالشكّ أبداً » « 1 » .

« چون تو يقين به طهارت داشتى و بعد شك كردى . پس هيچ وقت سزاوار نيست كه يقين خود را به شك نقض نمايى . »

گفتم : اگر بدانم كه نجس شده ولى محلّ نجاست را ندانم تا آن را بشويم ؟ فرمود :

« تغسل من ثوبك الناحية التي ترى أنّه أصابها ، حتّى تكون على يقين من طهارتك » .

« آن قسمتى را كه فكر مىكنى نجس شده بشوى تا يقين به طهارت خود پيدا كنى . »

گفتم : اگر شك كردم كه نجاست به لباسم اصابت كرده يا نه ، آيا لازم است بر من كه در آن جستجو كنم ؟ فرمود :

« لا ،

ولكنّك إنّما تريد أن تذهب الشكّ الذي وقع في نفسك » « 2 » .

« نه ، ولى تو مىخواهى شكى را كه در دلت ايجاد شده از بين بردارى . »

قلت : إن رأيته في ثوبي وأنا في الصلاة .

گفتم : اگر نجاست را در لباسم ديدم در حالى كه من مشغول نماز هستم ؟

فرمود :

« تنقض الصلاة وتعيد إذا شككت في موضع منه ثمّ رأيته ، وإن لم تشكّ ثمّ

( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 2 ، باب 41 ، ابواب النجاسات ، ص 1061 ، ح 1 . ( 2 ) - همان ، باب 41 ، هامش ص 1061 .