احكام عمومى عقود و قراردادها (فارسى) — الصفحة ١٢١

4 - مورد قرارداد « 1 » يا شرايط عوض و معَّوض « 2 »

نوشت كه : مردى از مردى ديگر ملك و يا بنده‌اى را با پولى كه از راهزنى و يا دزدى بدست آورده بود خريدارى كرد ، آيا سودهايى كه از ثمرات اين ملك به وى مىرسد بر او حلال است ؟ . . . پس امام عليه السلام اين گونه پاسخ نوشتند :

« لا خير في شيء أصله حرام ولا يحلّ استعماله » « 1 » .

« در آنچه اصلش حرام است ، خيرى نيست وبهره‌مندى از آن حلال نمىباشد . »

2 - از يكى از بندگان شايستهء خدا ( يكى از امامان معصوم عليه السلام ) روايت شده كه : دربارهء چگونگى فروش و گرفتن بهاى خانه‌اى كه نسل در نسل در اختيار كسانى غيراز مالكان آن بوده و مالكان اصلى خانه نيز در نزد آنان معلوم نبوده ، توسّط مردى كه آن خانه در دست اوست ، پرسش شد .

ايشان پاسخ دادند :

« ما أحبّ أن يبيع ما ليس له » « 2 » .

« دوست نمىدارم آنچه را كه به وى تعلّق ندارد بفروشد . »

3 - از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت شده كه فرمودند :

« لا بيع إلّافيما يملك » « 3 »

« هيچكس نمىتواند چيزى را بفروشد ، مگر آنكه مالك آن باشد . »

( 1 ) - وسايل الشّيعة ، ج 12 ، باب 3 از ابواب ما يكتسب به ، ص 58 ، ح 1 . ( 2 ) - همان ، باب 1 از ابواب عقد البيع و شروطه ، ص 250 ، ح 5 . ( 3 ) - مهذّب الأحكام ، ج 17 ، ص 26 ، چاپ چهارم .