هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — الصفحة ٦٩٣

الف - عبادت و زهد امام

دعاهاىاو اين بود كه مىگفت :

« عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ » .

از ترس خدا بسيار مىگريست تا آنجا كه محاسنش از اشك خيس مىشد .

بيشتر از ديگر مردمان صله رحم به جاى مىآورد و فقراى مدينه را مورد تفقّد قرار مىداد . « 1 »

آرى تلاش و كوشش امام كاظم عليه السلام در پرستش پروردگارش و تضرع به درگاه او با نماز و دعا ، او را به مقام و مرتبه و الا و عظيمى رسانيد .

همين امر به او قدرت تحمّل بار سنگين رسالت را بخشيده بود تا آنجا كه در راه تبليغ و گسترش آن با تمام امكانات خود فداكارى كرد . در دل سياهچالهاى جباران ، نماز ، يگانه مونس و همدم او بود .

احمد بن عبداللَّه از پدرش نقل مىكند كه گفت : نزد فضل بن ربيع رفتم . او بر بام بود . به من گفت : به اين خانه بنگر چه مىبينى ؟ گفتم جامه‌اى مىبينم كه روى زمين گسترده است . گفت : خوب بنگر . دقت كردم و گفتم : مردى در حال سجده است . گفت : آيا او را مىشناسى ؟ او موسى بن جعفر است . شبانه روز او را زير نظر دارم و او را هيچ گاه جز بر اين حالت نيافته‌ام . او چون نماز صبح را مىخواند تا طلوع خورشيد به تعقيبات مشغول مىشود . آنگاه به سجده مىافتد و تا زوال خورشيد در همان حال مىماند . او يكى را گمارده تا مراقب فرا رسيدن اوقات نماز باشد . چون آن شخص وى را از دخول وقت آگاه مىسازد او بدون آنكه تجديد وضو كند به نماز مىايستد . شيوهء او آن است كه چون نماز عشا را گزارد ، افطار مىكند آنگاه دوباره وضو مىسازد ، و تا طلوع فجر به نماز مىايستد ، يكى از كسانى كه آن‌حضرت را زير نظر گرفته بود ، مىگفت : بسيار مىشنيدم كه آن‌حضرت اين دعا را مىخواند :

( 1 ) - بحارالانوار ، ج 2 ، ص 152 .