هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — الصفحة ٤٦٧

رهبرى و رهبران الهى

دينار به حج مشرف شده بوديم . چون به مكّه رسيديم متوجّه كمبود آب شديم .

كمبود بارندگى موجب تشنگى بيش از حد مردم شده بود . مكيان و زايران خانه حق ، به ما التماس كرده و مىخواستند كه آبشان دهيم . آنگاه ما به كعبه رفتيم و طواف كرديم و با خضوع و زارى در كنار خانهء كعبه به دعا پرداختيم امّا دعاهايمان اجابت نشد .

ما در همين حال و هوا بوديم كه ناگهان جوانى كه حزن و اندوه از چهره‌اش مىباريد ، نمايان شد . چند بار به گرد كعبه طواف كرد و آنگاه به سوى ما آمد و گفت :

اى مالك بن دينار و اى ثابت بنانى و اى ايوب سجستانى و اى صالح مرى و اى عتبه غلام و اى حبيب فارسى و اى سعد و اى عمر و اى صالح اعمى و اى رابعه و اى سعدانه و اى جعفر بن سليمان !

ما گفتيم : بفرماييد اى جوان .

پرسيد : آيا در ميان شما يكى نيست كه خداوند او را دوست بدارد ؟

گفتيم : اى جوان بر ما دعا كردن است و بر او اجابت گفتن .

گفت : از كعبه دور شويد كه اگر در ميان شما يك تن بود كه خدا او را دوست مىداشت دعايش را پاسخ مىگفت .

سپس خود به كعبه در آمد و به سجده بيفتاد . مىشنيدم كه در سجده‌اش مىگفت :

سرورم تو را به محبّتت به من سوگند ، مكّيان را از باران سيراب كن .

ثابت گويد : هنوز سخنش تمام نشده بود كه باران همچون دهانه‌هاى مشك باريدن گرفت . پرسيدم : اى جوان ! از كجا دانستى كه خداوند تو را دوست دارد ؟ !

فرمود : اگر او مرا دوست نمىداشت به زيارت خودش فرا نمىخواند . پس