هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — الصفحة ٢٨

پس از بعثت

خداوند مرا به پيامبرى به سوى شما برانگيخته و كتابى نيز فرو فرستاده است . اگر آنچه را كه آورده‌ام بپذيريد ، همان در دنيا و آخرت بهرهء شماست و اگر آن را نپذيريد من همچنان صبر مىكنم تا خداوند ميان ما داورى كند » .

ابوطالب . . . نگاهبان و پشتيبان

كافران اين بار انديشه كردند كه اين درخت پاك را از بيخ ريشه‌كن كنند و شخص پيامبر را از پاى درآورند . امّا پيامبر تكيه‌گاهى نيرومند داشت كه كفار نمىتوانستند از پس او برآيند .

اين تكيه‌گاه عمو و ياورش ابوطالب ، رئيس قريش و بزرگ بنى هاشم بود . بنابراين ، آنان در گام اول خواستند ابوطالب را بفريبند به وى گفتند : « ما يكى از فرزندان زيباى خود را به تو مىدهيم و محمد را از تو مىگيريم و مىكشيم » ! ابوطالب پاسخ داد : شما به انصاف معامله نمىكنيد . من فرزند شما را بگيرم و آب و خوراكش دهم و شما فرزند مرا بگيريد و بكشيد ؟ ! كافران گفتند : برادر زاده‌ات به خدايان ما دشنام مىگويد ، بر دين ما عيب مىگيرد ، عقلهاى ما را پوك مىخواند و پدران ما را به گمراهى متهم مىكند . يا تو او را از اين كارها بازدار و يا آن كه خودت را كنار بكش و بگذار تا ما او را از اين كار بازداريم .

امّا ابوطالب كه در راستى گفتار برادرزاده‌اش و پيامبرى كه به سوى او برانگيخته شده بود ، ترديد نداشت گفتار آنان را رد كرد و هيچ يك از پيشنهادهاى آنان را نپذيرفت و خطاب به پيامبر فرمود : مردم را به سوى پروردگارت فراخوان و بدان كه من هرگز از يارى تو دست برنمىدارم .

محاصره

وقتى قريش ديد كه ابوطالب از يارى پيامبر دست بردار نيست نقشهء ديگرى