احكام جهاد (فارسى) — الصفحة ٩٥
حرص و طمع
پس هر كس بر گذشته تأسّف نخورد و به آينده خوشحال نشود ، زهد را با هر دو طرفش به كمال رسانده است . »
حرص و طمع
حرص و طمع
دنيا همانند آب درياى شور است كه هرچه بيشتر بنوشى ، بيشتر تشنه مىشوى شخص مؤمن مىداند كه دنيا زوالپذير و عمر آن محدود است و او بايد از همهء اوقات و فرصت و توانايى خود استفاده كند تا در معامله با خداوند ، بتواند بهشت برين براى خود بخرد ، و اين باور مانع از اين مىشود كه شخص مؤمن به دنيا حرص بورزد . در روايات اهلبيت عليهم السلام حقيقت و ماهيّت دنيا و دورى از حرص دنيا ، به خوبى معرفى شده است .
پارهاى از آنها را باهم مىخوانيم :
1 - امام صادق عليه السلام فرمود :
« أبعد ما يكون العبد من اللَّه عزّ وجلّ إذا لم يهمه إلّابطنه وفرجه » « 1 » .
« دورترين حالتى كه بنده از خداوند متعال پيدا مىكند وقتى است كه او جز به شكم و شهوتش اهتمام نورزد . »
2 - امام عليه السلام فرمود :
« حُرِمَ الحريص خصلتين ولزمته خصلتان : حُرم القناعة فافتقد الراحة ، وحُرِم الرضا فافتقد اليقين » « 2 » .
« شخص حريص از دو خصلت محروم و به دو خصلت گرفتار است : از قناعت محروم شده ، راحتى و آرامش را از دست مىدهد ، و از رضا و خشنودى محروم شده
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 11 ، باب 64 ، ص 318 ، حديث 2 . ( 2 ) - همان ، حديث 4 .