احكام جهاد (فارسى) — الصفحة ٩٤
پارسايى در دنيا
باطنش زهر كشنده است . انسان عاقل از آن حذر مىكند ، امّا كودك نادان به سوى آن ميل مىكند . »
12 - ابوالدرداء مىگويد : رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود :
« من أصبح معافى في جسده ، آمناً في سربه ، عنده قوت يومه ، فكأنّما خيّرت له الدنيا . يابن جعشم ، يكفيك منها ما سدّ جوعتك ، ووارى عورتك ، فإن يكن بيت يكنّك فذاك ، وإن يكن دابة تركبها فبخ بخ ، وإلّا فالخبز وماء الجرّة ، و ما بعد ذلك حساب عليك أو عذاب » « 1 » .
« هركه صبح كند در حالى كه بدنش در عافيت ، و راه زندگىاش در امنيّت بوده ، و آذوقهء روزش در نزدش باشد ، گويا دنيا به او داده شده است . اى فرزند جعشم ! از دنيا آنچه گرسنگى تو را سدّ كند ، و عورتت را بپوشاند ، كفايت مىكند . اگر خانه‌اى داشتى كه تو را ( از سرما و گرما ) بپوشاند كه چه خوب ، و اگر مركبى داشتى كه سوار شوى چه بهتر ، و گرنه نان و كوزهء آبى بس است كه بيشتر از آن يا حساب دارد يا عذاب . »
13 - حضرت على عليه السلام فرمود :
« الزهد بين كلمتين من القرآن ، قال اللَّه تعالى :
( لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ ) « 2 »
و من لم يأس على الماضي و لم يفرح بالآتي فقد استكمل الزهد بطرفيه » « 3 » .
« زهد و پارسايى در دو جملهء قرآنى خلاصه شده است . خداوند فرمود است : « به آنچه از دست شما رفته دريغ و تأسّف نخوريد و به آنچه به شما رسيده شاد نشويد » .
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 11 ، باب 63 ، ص 317 ، حديث 7 . ( 2 ) - سورهء حديد ، آيهء 23 . ( 3 ) - وسائل الشيعه ، ج 11 ، باب 63 ، ص 317 ، حديث 10 .