احكام جهاد (فارسى) — الصفحة ٨٩
پارسايى در دنيا
آنان جارى مىشود و ميوهء بصيرت آنها به شكوفائى مىنشيند . پارسايى بر دو نوع است : پارسايى در حرام دنيا و از ترس عقاب خداوندى . اين نوع پارسايى بر همه واجب است و نوع ديگر پارسايى در حلال دنيا است و از ترس محاسبه شدن و حساب پس دادن . اين نوع پارسايى مخصوص اولياى الهى مىباشد ، و گاهى بندهء خدا در امور حلال نيز پارسايى مىكند تا در دام حرام گرفتار نشود . و چون محبّت دنيا عامل اصلى هر خطا و لغزش است ، و در وجود انسان جاى گرفته است ، لذا انبياى الهى و جانشينان آنان همواره به زهد و پارسايى در دنيا سفارش كرده‌اند كه گزيده‌اى از سخنان آنان را نقل مىكنيم :
1 - امام صادق عليه السلام فرمود :
« قيل لأمير المؤمنين عليه السلام : ما الزهد في الدنيا ؟ قال : تنكيب حرامها » « 1 » .
« از حضرت على عليه السلام سؤال شد كه پارسايى در دنيا چيست ؟ فرمود : كناره‌گيرى از حرام دنيا ، پارسايى است . »
2 - ابوطفيل مىگويد : از حضرت على عليه السلام شنيدم كه مىفرمود :
« الزهد في الدنيا قصر الأمل ، وشكر كلّ نعمة ، والورع عمّا حرّم اللَّه عليك » « 2 » .
« زهد در دنيا عبارت است از : كم و كوتاه كردن آرزوها ، شكر هر نعمت و پروا از آنچه خداوند بر تو حرام كرده است . »
3 - امام صادق عليه السلام فرمود :
« ليس الزهد في الدنيا بإضاعة المال ، ولا بتحريم الحلال ، بل الزهد في الدنيا أن لا
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 11 ، باب 62 ، ص 314 ، حديث 11 . ( 2 ) - همان ، حديث 12 .