احكام جهاد (فارسى) — الصفحة ١٦٥

ه - جدايى از ترك كنندگان جهاد

( وَإِذَا أَرَدْنَا أَن نُّهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا فَفَسَقُوا فِيهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنَاهَا تَدْمِيراً ) « 1 » .

« و هنگاميكه بخواهيم شهر و ديارى را هلاك كنيم ، مترفين ( ثروتمندان ) را امر مىكنيم پس آنان فسق و فساد مىكنند ومستحق مجازات مىشوند . بعد به شدّت آنها را درهم مىكوبيم . »

اين آيه به رهبرى مترفين و ثروتمندانى تفسير شده است كه به عذاب الهى منتهى خواهد شد .

از همين رو بايد گفت : كسانى كه براى نجات امّت از يوغ رژيم‌هاى فاسد جهاد مىكنند ، يا كسانى كه از نظام سياسى صالح و شايسته حمايت مىنمايند و از موجوديّت آن پاس مىدارند ، در واقع از همهء ارزشهاى جامعه و از حرمت همهء مردم پاس مىدارند ، و در سايه وجود آنان است كه هر تلاشى سودبخش و مفيد واقع مىشود .

بدين ترتيب درمىيابى كه هر فردى براى خود كار مىكند ، امّا مجاهد براى ديگران تلاش مىورزد ، و به همين جهت خداوند مجاهدين را بر قاعدين برترى و فضيلت بخشيده است .

از اين بصيرت قرآنى حقايق زير روشن مىگردد :

1 - بر جامعه است كه به مجاهدين خدمت كنند و آنان را در مسايل سياسى بر ساير مردم ترجيح بدهند ، پس اگر مردم خواستند شخصى را براى ادارهء كشور برگزينند ، بهتر آن است كه از ميان مجاهدين انتخاب شود .

2 - بر دولت است كه بخش مهمّى از بودجهء دولت را به مجاهدين

( 1 ) - سورهء اسراء ، آيهء 16 .