آداب بيمارى و احكام وفات (فارسى) — الصفحة ٣٩
د - آمادگى براى مرگ
قبر و جارى شدن چشمهايت بر گونه‌هايت را ، و جدا شدن اعضاى پيكرت را و خوردن كرم گوشت بدنت را و پوسيده و مندرس شدنت را و بريده شدنت از دنيا را زيرا اين يادآورىها تو را به عمل ( نيك ) تشويق مىكند و از حرص زياد به دنيا باز مىدارد . »
4 - محمد به على بن الحسين مىگويد :
« قال عليه السلام :
« من عدّ غداً من أجله فقد أساء صحبة الموت » « 1 » .
« امام عليه السلام فرمود : كسى كه فردا را از اجل ( عمر ) خود بشمرد ، همراهى مرگ را بد شمرده است يعنى از مرگ ، كراهت و نفرت داشته است . »
5 - جابر بن عبداللَّه ميگويد :
« قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله : إنّ أخوف ما أخاف على امّتي الهوى ، وطول الأمل ، أمّا الهوى فإنّه يصدّ عن الحقّ ، وأمّا طول الأمل فينسي الآخرة » « 2 » .
« پيامبر خدا فرمود : ترسناكترين چيزى كه از براى امتم مىترسم ، هواى نفس و آرزوى دور و دراز است زيرا ، هواى نفس انسان را از حق باز مىدارد ، و آرزوى طولانى موجب فراموشى آخرت مىشود . »
6 - حماد بن عثمان از امام صادق عليه السلام روايت مىكند :
« ما من ميّت تحضره الوفاة إلّاردّ اللَّه عليه من بصره وسمعه وعقله للوصية ، أخذ الوصية أو ترك ، وهي الراحة التي يقال لها : راحة الموت فهي حقّ على كل مسلم » « 3 » .
( 1 ) - همان ، ص 651 ، باب 24 ، حديث 2 . ( 2 ) - همان ، حديث 5 . ( 3 ) - همان ، ص 657 ، باب 29 ، حديث 1 .