آداب بيمارى و احكام وفات (فارسى) — الصفحة ٣٨
د - آمادگى براى مرگ
انسان آنچه را دوست دارد ببيند ، پس هيچ چيز براى او دوست داشتنى تر از اين نيست كه به سوى خدا برود و خدا هم ملاقات او را دوست دارد و او هم در اين هنگام ملاقات خدا را دوست مىدارد و اگر برعكس ببيند آنچه را كه از آن كراهت دارد ، در اين هنگام هيچ چيز براى او مبغوض‌تر از ملاقات خداوند نيست و خداوند ملاقات او را مبغوض مىدارد . »
2 - ابو عبيده حذاء مىگويد : به امام باقر عليه السلام گفتم : سخنى برايم بگو كه از آن بهره‌مند شوم . آن حضرت فرمود :
« يا أبا عبيدة ، أكثر ذكر الموت فإنّه لم يكثر إنسان ذكر الموت إلّازهد في الدنيا » « 1 » .
« اى ابوعبيده ! مرگ را بسيار ياد كن ، زيرا هر انسانى كه مرگ را زياد ياد كند در دنيا پارسايى را پيشهء خود خواهد ساخت . »
3 - ابو بصير ميگويد : امام صادق عليه السلام به من گفت :
« أما تحزن ؟ أما تهتمّ ؟ أما تألم ؟ قلت : بلى واللَّه . قال : فإذا كان ذلك منك فاذكر الموت ووحدتك في قبرك ، وسيلان عينك على خدّيك ، وتقطّع أوصالك ، وأكل الدود من لحمك ، وبلائك ، وانقطاعك عن الدنيا ، فإنّ ذلك يحثّك على العمل ، ويردعك عن كثير من الحرص على الدنيا » « 2 » .
« آيا غمگين نمىشوى ؟ آيا دردمند نمىشوى ؟ گفتم : بلى به خدا قسم . گفت : اگر چنين شدى پس مرگ را به ياد آور و تنهائى خود را در
( 1 ) - همان ، ص 648 ، باب 23 ، حديث 1 . ( 2 ) - همان ، ص 650 ، حديث 7 .