راه رستگارى (كند و كاوى در باب ايمان و اسلام) (فارسى) — الصفحة ١٠٦

توحيد و حكومت براى مردم

آلوده گرديدند . قرآن دربارهء آنان مىفرمايد :

« إِتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَرُهْبانَهُمْ أَرْباباً . . . » « 1 » ؛

توحيد و حكومت براى مردم

توحيد و حكومت براى مردم

وقتى ذات مقدس ربوبى در بردارندهء همهء صفات كمال است و احاطهء علمىاش به همهء موجودات ، وراى توصيف بشرى است ؛ بايد حكمران عالم هستى نيز فقط او باشد و به تعبير قرآن كريم :

« إِنِ الحُكْمُ إِلّا لِلَّهِ » « 2 » ؛

حكومت از آن هيچ كس نيست مگر خداوند .

از آن جا كه نفى «

إِنِ الحُكم

» و استثناى «

أِلّا لِلّه

» معناى انحصار مىدهد ، لذا فرمان حكم رانى منحصر به ذات مقدّس احديّت خواهد بود . باز ، در جايى ديگر مىفرمايد :

« فَالحُكْمُ لِلَّهِ العَلِىِّ الكَبِيرِ » « 3 » ؛

حكم ، مختصّ خداوند بزرگ متعال است .

در اين آيهء شريفه نيز حكم رانى را مخصوص خدا معرّفى مىكند ؛ بر اساس اين آيات و نيز آيهء 257 سورهء بقره « 4 » بايد حكم رانى : ولايت و رسيدگى به امور ، از آن خداى متعال باشد . به اين دليل است كه خداوند به حضرت داوود مىفرمايد :

« يا داوُدُ إِنّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِى الأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النّاسِ بِالحَقِّ وَلا تَتَّبِعِ الهَوى » « 5 » ؛

( 1 ) . توبه ( 9 ) آيهء 31 ( 2 ) . انعام ( 6 ) آيهء 57 ( 3 ) . غافر ( 40 ) آيهء 12 ( 4 ) . « اللَّهُ وَلِىُّ الَّذِينَ آمَنُوا . . . » ( 5 ) . ص ( 38 ) آيهء 26