امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — الصفحة ٩٤

امام حسين عليه السلام و تحوّل تمدّنى امّت

« أَلَا وَإِنَّ الدَّعِيَّ ابْنَ الدَّعِي قَدْ رَكَزَ بَيْنَ اثْنَتَيْنِ : بَيْنَ السِّلَّةِ وَالذِّلَةِ . وَهَيْهاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ » « 1 » .

« آگاه باشيد ! كه زنازاده فرزند زنازاده مرا ميان دو چيز پافشرده است :

ميان شمشير كشيدن و خوارى ديدن ! چه دور است كه ما ذلّت را بپذيريم ! »

و اينچنين بود كه خداوند ، درفش سيّدالشهدا را ، آنگاه كه با توحيد پاك به درجهء شهادت رسيد ، تعالى بخشيد .

امام حسين عليه السلام كفرورزيدن به طاغوت و ايمان به خداوند متعال را با جهاد و شهادت خود بر ما نمايان ساخت . از اين رو نمونه‌اى و الا از فرموده خداوند سبحان بود كه :

. . . فَمَن يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى . . . « 2 » .

« بنابراين ، كسى كه به طاغوت [ / بت و شيطان ، و هر موجود طغيانگر ] كافر شود و به خدا ايمان آورد ، به دستگيره محكمى چنگ زده است . »

ايّام محرّم كه در آن يادبود شهادت را گرامى مىداريم ، از ايّام اللَّه است ، كه در آن ايمان به خداوند ، و ايمان به رسالتهاى الهى و خلوص بندگى براى آفريدگار تجديد مىگردند .

بدين‌سان دراين ماه نفسهايمان را در رود توحيد ، از شائبه‌هاى ترديد و شرك ، پرستش هواهاى نفسانى ، فروتنى در برابر طاغوتيان ،

( 1 ) - حياة الإمام الحسين بن عليّ عليهما السلام ، باقر شريف القرشي ، ج 2 ، ص 290 - 291 . ( 2 ) - سورهء بقره ، آيهء 256 .