امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — الصفحة ٩٢
امام حسين عليه السلام نورى در تاريكى راه
و ريشه‌اى بينديشيم كه چگونه گام بزرگ را در زندگى امّتمان برداريم .
آيا اين همه خوارى و تحقير ، از هم پاشيدگى و تفرقه ، خود باختگى و فاجعه‌ها ، هتك نواميس و كشتار كودكان و . . . و . . . براى ما كافى نيست ؟
بياييد و از عاشورا ميعادگاهى با راه امام حسين عليه السلام بسازيم و عهد و پيمان خود را با او ، بر اين مبنا كه هم از نظر روحى و هم عملى حسينى خواهيم ماند ، تجديد نماييم .
بياييد و آن جامعه به پاخواسته‌اى را بسازيم كه در سايه سار دين مبين اسلام و راه حسينى قيام كننده بر عليه فتنه‌هاى جاهليت ، سركشى استكبار ، بند سلطه گران و فريب آزمندان پناه مىگيرد .
همانا امام حسين عليه السلام چراغ راه هدايت و كشتى نجات است .
بياييم و گوشه‌هاى تاريك زندگيمان را با اين چراغ الهى روشن سازيم .
بياييد همه ساله از ياد بود عاشوراى انقلابى ، مناسبتى براى دفاع از ستمديدگان و محرومان جهان برگيريم .
بياييد براى رسيدن به آن كشتى نجات با گردابهاى فاجعه‌ها و امواج مصبيتها مبارزه كنيم . زيرا امام صادق عليه السلام فرموده‌اند :
« كُلُّنا سُفُنُ النَّجَاةِ وَسَفِينَةُ الْحُسَيْنِ أَوْسَعُ ، وَفِي لُجَجِ الْبِحَارِ أَسَرَعُ »
. « ما همگى كشتى نجات هستيم . امّا كشتى نجات حسين عليه السلام بزرگتر و در درياهاى ژرفتر ، شتابانتر مىباشد . »