امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — الصفحة ٣٩

3 - رهبرى ربّانى

زيرا اين رهبرى ربّانى با پيروزى خداوند تأييد خواهد گشت و از نور تقوى و پرهيزگارى بهره خواهد جست و محورى خواهد شد براى فعاليّتهاى مردم .

از سويى ديگر تسليم شدن در برابر حقّ و رهبرى ربّانى ، تسليمى كه از روى باور و ايمان ، و خالص براى خداوند متعال باشد ، تسليمى كه برخاسته از هوى و هوس ، تعصّب ، روحيهء حزب‌گرايى وگروه‌گرايى و تعصّبات جاهلى نباشد ، اين تسليم همان چيزى است كه امّت را هم سطح ياران پيامبران و اوصياء مىگرداند . . . يارانى كه قرآن حكيم دربارهء ايشان اين گونه مىفرمايد :

مُحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ تَرَاهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَاناً سِيَماهُمْ فِي وُجُوهِهِم مِن أَثَرِ السُّجُودِ . . . « 1 » .

« محمّد صلى الله عليه و آله فرستادهء خداست ؛ و كسانى كه با او هستند در برابر كفّار سرسخت و شديد ، و در ميان خود مهربانند ؛ پيوسته آنها را در حال ركوع و سجود مىبينى در حالى كه همواره فضل خدا و رضاى او را مىطلبند ؛ نشانهء آنها در صورتشان از اثر سجده‌نمايان است . »

از اين رو سنجهء شناخت رهبرى رشد يافته ، فروتنى در برابر مؤمنين و ايستادگى در مقابل كافرين و فاسقين و همچنين پيكار در راه خدا در تمامى شرايط مىباشد .

و امام حسين عليه السلام سنجه‌اى است براى رهبرى ربّانى ؛ پس فردى

( 1 ) - سورهء فتح ، آيهء 29 .