امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — الصفحة ٢٣

1 - امام حسين عليه السلام آموزگار دين مبين اسلام

أَفَحَسِبَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَن يَتَّخِذُوا عِبَادِي مِن دُونِي أَوْلِيَاءَ إِنَّا أَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِرِينَ نُزُلًا « 1 » .

« آيا كافران پنداشته‌اند كه بندگان مرا به ناحق به جاى من به دوستى بگيرند ، بايد بدانند كه ما جهنّم را چون منزلگاهى براى كافران آماده كرده‌ايم . »

همانا توحيد و نفى خدا واره‌هايى كه مردم آنان را شريك خداوند متعال قرار داده بودند ، محور نبرد بزرگ ميان رسالتها و امّتهاى گمراه بود . هيچيك از دشمنان پيامبران ، ربوبيت پروردگار متعال را نفى نمىكردند ، امّا بر وجود خدايان ديگر در كنار خداوند متعال اصرار مىورزيدند . لكن هنگاميكه پيامبران اين امر را نپذيرفتند و از آن تبرى جستند ، نبرد بزرگ به وقوع پيوست كه در نتيجهء آن ، پيامبران خدا ، به يارى او پيروز گشتند و مشركان شكست خوردند ؛ حال اينكه از آنها جز نامهايى كه شايسته نفرين هستند ، به جاى نمانده است .

رسالتى كه خداوند متعال بر دوش حضرت نوح عليه السلام نهاد ، دراين عبارت خلاصه مىگرديد :

أَن لَاتَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ أَلِيمٍ « 2 » .

« كه جز خداوند را مپرستيد ، كه من بر شما از عذاب روزى سهمگين مىترسم . »

همچنين خلاصهء رسالت خدا ، كه آن را بر دوش حضرت هود

( 1 ) - سورهء كهف ، آيهء 102 . ( 2 ) - سورهء هود ، آيهء 26 .