امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — الصفحة ٢٢٠

ماه محرّم جهشى در راه جهاد

انجام كارى براى امّتم ، بتوانم به آن يارى رسانم ؟

در حالى كه هر كسى بايد به ايفاى نقش خويش با هرگونه نتيجه‌اى بپردازد . پس نفى منكرات با دل ، زبان ، مال ، دست ، نفس و هر وسيله شرعى ديگر واجب مىباشد .

از اين رو ، اگر هريك از ما ، از مسؤوليّت خويش شانه خالى كند و از صحنه دور شود ، ديگر كسى در صحنه باقى نخواهد ماند . پس بدانيد كه مشاركت شخص شما در فعاليّت ، تكميل كننده شرايط پيروزى است . زيرا اگر شرط پيروزى گرد آمدن يك ميليون نفر انسان باشد و شما تكميل كننده اين تعداد باشيد ، امّا سهل انگارى كنيد و پس از آن جبههء اسلامى شكست بخورد ، دراين حال شما مسؤوليد .

زيرا مىتوانسيد يارى و كمك نماييد و پيروزى را با جبههء اسلامى همراه سازيد ، امّا اينچنين عمل نكرديد .

پس تعلّل براى چيست ؟ چرا در برابر وسوسه‌هاى شيطانى وهواهاى نفسانى سر فرود مىآوريم ؟ و چرا مبانى و اصول خويش را در هنگام فعاليت فراموش مىكنيم ؟ . . . در حالى كه اصول در ذهنمان ريشه دوانده است ، امّا در هنگام فعاليت آنها را ناديده مىگيريم و از ياد مىبريم . امام على عليه السلام دراين زمينه مىفرمايد :

« لَاتَجْعَلُوا عِلْمَكُمْ جَهْلًا وَيَقِينَكُمْ شَكّاً إِذَا عَلِمْتُمْ فَاعْمَلُوا وَإِذَا تَيَقَّنْتُمْ فَأَقْدِمُوا » « 1 »

. « آگاهى خود را همانند جهل و نادانى قرار ندهيد ، و يقين خود را با شك

( 1 ) - نهج البلاغه ، كلمات قصار ، 274 .