امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — الصفحة ١٢
پيشگفتار
اين امام و چكيده نشانه‌هاى شخصيّت وى مىباشد .
بنابراين بدون شناخت كربلا نمىتوان امام حسين عليه السلام را به درستى شناخت .
همانا كربلا حماسهء اهل‌بيت نبوّت است ، در ستيز با سركشان ونبرد با گمراهى . . . به راستى آن ، جدا سازنده حق و باطل است . . .
كربلا سنجه‌اى است در تمييز ايمان از شرك و نفاق . . .
از اين رو سخن گفتن پيرامون امام حسين عليه السلام - از هر سمت و سو كه باشد - ناگزير بايد با كربلا پيوند داده شود . به همين خاطر كربلا صورتى است برجسته از زندگانى امام حسين عليه السلام و درى است گشاده ، كه مردم از آن وارد فضا و حال امام حسين عليه السلام مىگردند .
در گذر تاريخ ، انسانهاى فراوانى را مىيابيم كه بر آستانه راه امام حسين عليه السلام ايستاده‌اند و مىخواهند به گونه‌اى به او نزديك شوند تا از شراب معرفت او بنوشند ، و دانش وى را فرا بگيرند ، و اخلاق او را بياموزند و به دنبال نشانه‌هايش روانه گردند . . .
هيچ جاى شگفتى در آن وجود ندارد ، زيرا امام حسين عليه السلام افسانه يا اسطوره‌اى تاريخى نمىباشد بلكه ، او راه روشنى است كه رودى را در دل امّت جارى ساخته ، كه هرگز و علىرغم وجود سلطهء طاغوتيان بر آن ، مسدود نمىگردد .
تاكنون كه بيش از هزار و سيصد سال از شهادت او مىگذرد ، هرگز پيروانش او را از ياد نبرده‌اند و هميشه فرياد مىزنند كه : به خدا ، هرگز حسين را فراموش نخواهيم كرد !
پس ، ياد او سخنى است كه هرگز از آن خسته نمىگرديم ، و فضيلتهايش آموزه‌هايى هستند كه هميشه بدان نيازمنديم وسخنانش