جبهه و جهاد اكبر (فارسى) — الصفحة ٦٢

جلسه ى هشتم خلوص

مجاهد نيست اگر چه نامش پاسدار امام زمان ( ع ) يا سرباز اسلام باشد ، شايد در ظاهر مجاهد فى سبيل‌الله ناميده شود ولى صورت ملكوتيش مجاهد نيست .

اگر كسى در كارها غير از رضاى الهى چيز ديگرى هم در نظر داشته باشد مشرك است ، و قرآن مىفرمايد : واى به حال رياكاران .

و در جاى ديگر حقيقت رياكاران را اين گونه بيان مىفرمايد :

يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا لا تُبطِلُوا صَدَقاتِكُم بِالمَنّ وَالاذي كَالَّذي يُنفِقُ مالَهُ رِئاء النّاسِ وَ لا يُؤمِنُ بِاللهِ وَ اليَومِ الاخِرِ ، فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفوانٍ عَلَيهِ تُرابٌ فَاصابَهُ وابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلداً لا يَقدِرُونَ عَلي شَيءٍ مِمّا كَسَبوُا وَاللهُ لا يَهديِ القَومَ الكافِرينَ ( سوره بقره آيه 264 )

اى اهل ايمان اعمال خود را با منت گذاشتن بر سر كسانى كه بدانها خوبى كرده‌ايد ، باطل نكنيد ، اگر چنين شد ، اعمال خود را ضايع كرده‌ايد ، اگر كسى عملى را انجام بدهد ( مثلًا از روى ريا انفاق كند ) تا توجه مردم را به خود جلب نمايد ، ايمان به خداوند تعالى و روز قيامت نياورده است - مَثَل ( عمل ) رياكار بذرى است كه بر روى سنگ سختى كه بر آن خاك نشسته باشد ، افشانده شود و بارانى نيز غبار آن را بشويد كه در نتيجه هيچ حاصلى از آن نتوانند بدست آورد و البته خداوند هم گروه كافران را هدايت نمىكند و به سعادت نمىرساند .

هر عملى كه براى خدا نباشد ، عليرغم اينكه باطل است ، ريا كننده در سر حد كفر نيز قرار دارد .

رسول خدا ( ص ) مىفرمودند : الَاعمالُ بِالنّيّاتِ - يعنى اعمال شما در گرو نيتهاى شما است .

اگر نيت در عملى لله نباشد و كار از اخلاص تهى باشد ، كفر يا شرك است ، هجرت در راه خداى تعالى و به قصد نصرت دين خداوند ،