سير و سلوك؛ مقدمه (فارسى) — الصفحة ١٠٩

فصل دهم : ذكر

فصل دهم : ذكر

فصل دهم : ذكر

دستورالعمل بعدى سورهء مزّمّل به استناد آيهء شريفهء ( وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ ) « 1 » ذكر و ياد خداوند تعالى است . اين آيهء شريفه ، پيامبر گرامى ( ص ) را موظّف و مكلّف به ياد خداى سبحان مىنمايد .

به ياد داشتن خداوند تبارك و تعالى داراى آثار ، خيرات و بركاتى غيرقابل شمارش است . به بزرگى ياد كردن پروردگار ، آدمى را به ياد عظمت و جبروت او مىاندازد و از لغزش‌ها و عصيان از اوامر الهى باز مىدارد . از اين‌رو ، هر انسان مؤمنى بايد به فراخور حال خويش و به نسبت اراده و معرفتش ، ذكرى از اذكار را براى خود برگزيند . البته مقصود از ذكر گفتن ، دست كشيدن از امور زندگى و رو به قبله نشستن و فقط اذكارى را بر زبان جارى كردن نيست ؛ بلكه در هر حال انسان مىتواند از ياد خدا غافل نباشد . چنان كه در قرآن مىفرمايد :

( قُل إنَّ صَلاتي وَ نُسُكي وَ مَحْيايَ وَ مَماتي للهِ رَبِّ الْعالَمينَ ) « 2 »

بگو : همانا نماز من و عبادت و حج و قربانى من ، و زندگى من و مرگ من از آنِ خدا ، پروردگار جهانيان است .

( 1 ) . المزّمّل / 8 : « و نام پروردگار خود را ياد كن . » ( 2 ) . الأنعام / 162