سير و سلوك؛ مقدمه (فارسى) — الصفحة ١٠٤
بسترهاى فعّاليّت شايسته
سوى خداى تعالى صورت گرفته است . جسم خود را مَركب و براق راه قرار دادند و به سوى حق تعالى عروج كردند ، تا جائى كه قرآن مىفرمايد :
( ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّي ، فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى ) « 1 »
سپس نزديك و نزديك‌تر شد . پس به فاصلهء مقدار دو كمان يا كمتر ( از پيامبر ) فاصله داشت .
درك اين مقام بسيار مشكل است و رسيدن به آن رتبه براى هر كسى ميسّر نمىشود . ولى هر انسانى بايد به قدر توان خويش تلاش كند تا لااقل در مسيرى كه پيامبر اكرم ( ص ) پيموده‌اند حركت نمايد . اگر انسان معمولى معراج ندارد ، مىتواند با نماز خود عروج كند .
« الصَّلاة مِعراج المؤمِن » « 2 »
يعنى وقتى حمد مىخواند ، بيابد كه خداى سبحان دارد با او سخن مى گويد . به آن مرتبه برسد كه درك كند خدا دارد با زبان او با او صحبت مىكند . و در هنگام اداى ساير اذكار نماز نيز ، توجّه حق تعالى را به خودش را بيابد .
بسترهاى فعّاليّت شايسته
بسترهاى فعّاليّت شايسته
از مباحث گذشته اين نتيجه حاصل مىشود كه بر اساس تعاليم روح افزاى قرآن و عترت ( عليهم السلام ) ، انسان بايد علاوه بر اهتمام به ارتباط با معبود ، با عبادالله نيز رابطه داشته باشد و همانگونه كه به اعمال عبادى واجب و مستحب مىپردازد ، در اجتماع نيز حضورى فعّال و با نشاط داشته و در رفع حوائج خود ، خانواده و اجتماع ، كوشا باشد . فعّاليّت اجتماعى انسان‌ها در بسترهاى گوناگونى مىتواند انجام شود . در واقع كار و اشتغال انسان‌ها به اقسامى منقسم مىشود كه از آن جمله مىتوان به كارهاى علمى و تحقيقاتى ، فرهنگى ، توليدى ، زراعى ، بازرگانى و خدماتى اشاره نمود . همهء موارد ذكر
( 1 ) . النجم / 9 - 8 ( 2 ) . بحارالأنوار ، ج 79 ، ص 303