رساله توضيح المسائل (پانزدهم 1389ش) (فارسى) — الصفحة ٥٠٤

فصل شانزدهم : اثبات امامت

اصل چهارم : امامت

اصل چهارم : امامت

فصل شانزدهم : اثبات امامت

فصل شانزدهم : اثبات امامت

در اعتقاد شيعه ، چهارمين اصل از اصول دين « امامت » است ، زيرا شيعه مدّعى است كه امامت ، ادامهء نبوّت است و امام بايد از طرف خداى متعال تعيين شود و هيچ كس حتّى پيامبر حقّ ندارد كسى را به امامت و ولايت منصوب كند مگر آنكه به اذن خداوند متعال باشد . پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله و سلم بارها به اين مطلب تصريح فرموده‌اند ، از جمله در جريان غدير خم فرمودند : « اين جبرييل است كه از طرف خداى متعال به من امر مىكند كه على بن ابيطالب عليه السلام را به امامت نصب كنم » . « 1 » در تاريخ مىخوانيم هنگامى كه پيامبر ، اسلام را به قبيلهء بنى كِلاب معرّفى كردند ، آنها گفتند :

با تو بيعت مىكنيم به شرط آنكه حكومت بعد از تو در بين ما باشد ، پيامبر در پاسخ فرمودند :

« الْامْرُ لِلّهِ فَانْ شاءَ كانَ فيكُمْ اوْ فى غَيْرِكُمْ » . « 2 » « امر براى خداست اگر خواست در ميان شما خواهد بود و الّا در بين ديگران » .

سرّ مطلب اين است كه اختيار انسان با هيچ كس نيست جز خدا يا كسى كه خدا به او اختيار داده است . اين مطلب از نظر عقلى بسيار روشن است ، به اندازه‌اى كه مىتوان گفت بديهى است .

« وَ ربُّكَ يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ يَخْتارُ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ » . « 3 » « و پروردگار تو هر چه بخواهد مىآفريند و هر چه بخواهد برمىگزيند ، آنان ( در برابر او ) اختيارى ندارند » .

از اينرو در آيهء امامت اوّلًا « امامت » را عهد خداوند متعال مىداند و ثانياً نصب « امام » را از سوى خود مىداند و به عبارت ديگر « امامت » ، از آنجا كه عهد خداوند است ، بايد خداوند متعال هم آن را جعل فرمايد :

( 1 ) - الغدير ، ج 1 ، ص 214 . ( 2 ) - المناقب ، ج 1 ، ص 257 . ( 3 ) - قصص / 68 .