رساله توضيح المسائل (پانزدهم 1389ش) (فارسى) — الصفحة ٤٠٦

تهمت

تهمت

تهمت

مسأله 88 - از گناهان كبيره در اسلام تهمت است ، و معناى آن اين است كه عيبى را به كسى نسبت دهد كه آن عيب را نداشته باشد ، بلكه اگر عيب هم نباشد ولى او راضى به آن نسبت نباشد باز تهمت و حرام است ، و اگر راضى باشد گرچه تهمت نيست ولى دروغ و حرام است نظير تملّقها و تعريفهاى بى جا ، و قرآن شريف تهمت را در حدّ كفر مىداند :

« انَّما يَفْتَرِى الْكَذِبَ الَّذينَ لا يُؤْمِنُون باياتِ اللَّه » . « 1 » « تنها كسانى دروغ‌پردازى مىكنند كه به آيات خدا ايمان ندارند » .

مسأله 89 - تهمت اقسام و مراتبى دارد :

الف ) افترا بر خدا و پيامبران و اوصياى گرامى صلوات اللَّه عليهم اجمعين و قرآن شريف اين قسم افترا و تهمت را بالاترين ظلمها مىداند :

« وَ مَنْ اظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ الْكَذِب » . « 2 » « و چه كسى ستمگرتر از آن كس كه به خدا دروغ مىبندد ؟ » .

ب ) افتراى زنا به زنها و مردان پاكدامن كه اين افترا و تهمت علاوه بر گناه بزرگى كه دارد اگر منجر به دادگاه شود حاكم اسلامى بايد او را حدّ قذف كه هشتاد تازيانه است بزند .

ج ) افتراى و تهمت به افرادى كه تهمت به آنان موجب تضعيف دين مىشود نظير تهمت به علما و افرادى كه وابسته به دين مىباشند كه گناه اين قسم تهمت مضاعف و نظير افترا بر خدا و پيامبر و ائمهء طاهرين است .

د ) افترا و تهمت به افراد معمولى ، كه اين قسم تهمت گرچه گناه مضاعف ندارد ولى در روايات آمده است كه در روز قيامت آن تهمت زننده را بر روى چركها و خونها نگاه مىدارند تا مردم از حساب فارغ شوند سپس او را به جهنم مىبرند .

مسأله 90 - اگر كسى تهمت به كسى زده باشد و او مطلع شده باشد بايد او را راضى كند تا توبهء او

( 1 ) - نحل / 105 . ( 2 ) - صف / 7 .