كاوشى نو در اخلاق اسلامى وشئون حكمت عملى (فارسى) — الصفحة ٣٠١

آياتى پيرامون حب در راه خدا

" ودّ المؤمن لمؤمن في الله من اعظم شعب الايمان . الا و من احب في الله و ابغض في الله و اعطي في الله و منع في الله فهو من اصفياء الله . " 285

اينكه مؤمنى ، مؤمن ديگرى را در راه خدا دوست بدارد ، از بزرگترين شاخه هاى ايمان شمرده مىشود ، آگاه باش كه هر كه در راه خدا دوست بدارد و در راه خدا دشمنى بورزد و در راه خدا ببخشد و در راه خدا ، دريغ ورزد ، از برگزيدان خداست

امام صادق عليه السلام مى فرمايد :

" انّ المتحابين في الله يوم القيامه علي منابر من نور ، قد اضاء نور وجوههم و نور اجسادهم ونور منابرهم كل شيء حتي يعرفوا به فيقال هؤلاء المتحابّون في الله . " 286

در روز رستخيز ، آنانى كه در راه خدا يكديگر را دوست مى داشتند ، بر منبرهايى از نور قرار مى گيرند كه پرتو چهره و پيكر و منبرهايشان ، همه چيز را روشن مى كندو با آن ، شناخته مى شوند و گفته مىشود : اينانند كه در راه خدا يكديگر را دوست مى داشتند .

فضيل بن يسار مى گويد كه از امام صادق عليه السلام پرسيدم : آيا حبّ و بغض از ايمان است ؟ فرمود :

" و هل الايمان الا الحبّ و البغض ؟ ثم تلاهذه الايه : ( حبّب اليكم الايمان و زيّنه في قلوبكم و كرّه اليكم الكفر و الفسوق و العصيان اولئك هم الرّاشدون . )

آيا ايمان جز حبّ و بغض است ؟ و سپس اين آيه را تلاوت فرمود :

ايمان را در دل شما محبوب كرده و در دلهاتان زينتش بخشيده و كفر و تبهكارى و سركشى را منفور شما گردانيده است و اينان ، همان ره يافتگانند .

امام باقر عليه السلام مى فرمايد :