مباحثى پيرامون معارف قرآن كريم (فارسى) — الصفحة ٨١

حقيقت وجود

را به معناى علامت و راهنماى يك چيز مىيابيم و هنگامى كه به قرآن باز مىگرديم مشاهده مىكنيم كه اين « اسم » سبب خلق پديده‌ها اعمّ از زمين و آسمان است و در آيه‌اى از قرآن مىخوانيم كه :

( . . . بِسْمِ اللَّهِ مَجْريها وَمُرْسَاهَا . . . ) « 1 » « . . . كه به نام خدا به راه افتد و به نام خدا بايستد . . . »

تدبّر در مجموع اين آيات ما را به اين حقيقت مىرساند كه « اسم » مقدّس خدا همان « نورى » است كه خداوند با آن آسمانها و زمينها را آفريده و همان چيزى است كه ما آن را « وجود » ناميديم بدون آن كه بتوانيم محدودش كنيم اين به دليل گستردگى و شدّت حقّانيّتش است كه مانع از احاطهء ما بدان مىباشد .

« اسم » همان « نور خداوندى » است كه زمين با آن نورانى شده است خداوند مىفرمايد :

( . . . وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا ) « 2 »

« . . و زمين به نور پروردگارش روشن شود . . . »

و آن همان « نور الهى » است كه قرآن آن را به چراغدانى تشبيه كرده است كه در آن چراغى باشد و آن چراغ درون آبگينه‌اى و آن آبگينه به ستاره‌اى درخشنده ماند :

( اللَّهُ نُورُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي

( 1 ) - سورهء هود ، آيه 41 . ( 2 ) - سورهء زمر ، آيهء 69 .