مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — الصفحة ٢٦
1 . آيهء شاهد ( سورهء هود )
1 . آيهء شاهد ( سورهء هود )
1 . آيهء شاهد ( سورهء هود )
آيهء اوّل در سورهء مباركهء هود است :
أَ فَمَن كانَ عَلىَ بَيِّنَة مِّن رَّبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شَاهِدٌ مِنْهُ وَ مِن قَبْلِهِ كِتَابُ مُوسىَ إِمَامًا وَ رَحْمَة « 1 »
آيا كسىكه از جانب پروردگارش بر حجّتى روشن است و شاهدى از او ، « 2 »
پيرو آن است ، و پيش از وى [ نيز ] كتاب موسى راهبر و مايهء رحمت بوده است ، [ دروغ مىبافد ] ؟
بنا بر آن‌چه مورد اتّفاق ميان شيعه و مشهور ميان اهل سنّت است ، خداوند متعال مىفرمايد : آيا پيامبرى كه مانند قرآن و على ( ع ) ، شاهد نبوّت اويند و دليل ديگر اين كه كتاب‌هاى آسمانى قبل از او نيز بر نبوّت او گواهى داده‌اند ، آيا با وجود اين همه دليل ، باز هم در نبوّت او شك داريد ؟
آن‌گونه كه ملاحظه مىكنيد ، در اين آيهء شريفه ، وجود مقدّس اميرالمؤمنين على بن ابىطالب ( ع ) به عنوان شاهدى بر حقّانيّت پيامبر اكرم ( ص ) معرّفى شده‌است .
اگر كسى على را بشناسد ، همين كه او به اسلام گرويده است ، كافى است تا به حقّانيّت اسلام پى ببرد ؛ چنان‌چه اگر كسى قرآن شناس باشد ، از قرآن پى
( 1 ) . هود / 17 .
( 2 ) . فخر رازى از مفسّرين بزرگ اهل سنّت در تفسير اين قسمت از آيه مىگويد : قوله : مِنْهُ أى هذا الشاهد من محمّد و بعض منه ، و المراد منه تشريف هذا الشاهد بأنه بعض من محمّد عليه السلام . ( تفسير كبير ، ج 17 ، ص 330 )