مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — الصفحة ٣٠٧

صفت رذيله ؛ عامل ايستادگى در مقابل حقّ

دريغا بر بندگان ! كه هيچ فرستاده‌اى بر آنان نمىآمد ، مگر اينكه پيوسته او را استهزاء مىكردند .

هر پيامبرى آمد ، عدّه‌اى در مقابل اوايستادگى كردند و آن عدّه مترفين و رياست طلب‌ها و پول پرست‌ها بودند كه شهوت و هوى و هوس مىپرستيدند و نمىتوانستند در كنار آن خدا را نيز پرستش نمايند .

ولى رستگارى در قيامت دل پاك مىخواهد . و كسى صاحب اين دل پاك است كه پس از ريشه‌كن‌كردن درخت رذالت در دل خود ، درخت فضيلت به جاى آن نشانده باشد و به سلامت نفس رسيده باشد .

يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُون إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَليم « 2 »

روزى كه مال و پسران سودى نمىبخشند ، مگر كسى كه با قلبى سالم و پاك به نزد خداوند بيايد .

رذالت ، انسان را به آنجا مىرساند كه دم مرگ هم - العياذ بالله - با

ملك‌الموت جدال مىكند و با بغض ملك مقرّب خدا از دنيا مىرود . به جاى

اينكه با اجازه اميرالمؤمنين ( ع ) و با ديدن ايشان از دنيا برود « 1 »

با دشمنى و عداوت نسبت به آن حضرت از دنيا مىرود .

( 2 ) . شعراء / 89 - 88 .

( 1 ) . ديوان الامام على ، ص 354 : يَا حَارِ هَمْدَانَ مَنْ يَمُتْ يَرَنِى مِنْ مُؤْمِنٍ أَوْ مُنَافِقٍ قُبُلًا يَعْرِفُنِى طَرْفُهُ وَ أَعْرِفُهُ بِنَعْتِهِ وَ اسْمِهِ وَ مَا عَمِلا