مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — الصفحة ٢٦٣
نافرمانى ياران
زبان‌دار و كورانى هستيد چشم‌دار ! [ و آن دو خصلت كه در شما نيست ، اين كه ] نه هنگام كارزار ، آزادگان صادقيد و نه هنگام بلا ،
برادرانى مورد اعتماد !
دستانتان خاك آلود و پريشان باد ، اى همسانان شترانى كه ساربانشان را گم كرده‌اند ، كه از هرسوى جمعشان كنند ، از سوى ديگر پراكنده مىشوند !
به خدا سوگند ، گويا شما را چنين مىبينم و مىپندارم كه اگر آتش جنگ بر افروزد و درگيرى گرم شود ، از دور پسر ابوطالب چنان جدا و پراكنده شويد كه زن هنگام زايمان از فرزندش جدا مىشود ! همانا من از پروردگارم گواه روشن دارم و بر راه راست پيامبر خويشم . همانا من بر راه استوار و روشنم و آن‌را مىپويم . « 1 »
نمىدانم ديگر چه دردى از اين بالاتر براى يك امام وجود دارد . گاهى مىفرمودند : اگر به تعداد اصحاب بدر ( قريب به سيصد و سيزده نفر ) ، يار داشتم ، به جهاد با معاويه مىشتافتم . « 2 »
اى كاش مصيبت به همين جا ختم مىشد ! عدّه‌اى كه اصلًا امام ( ع ) را رها كردند و به سپاه معاويه پيوستند .
( 1 ) . نهج البلاغة ، خطبهء 97 ، صص 141 و 142 .
( 2 ) . الإرشاد فى معرفة حجج الله على العباد ، ج 1 ، ص 263 .