مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — الصفحة ١٨٨
يك درس اخلاقى از جنگ احد
وقتى هم كه خود ياد مىگيرند ، از انجام آن منعشان مىكنند . به متاع كمى از دنيا براى فرزندانشان راضى هستند . من از آنها بيزارم و آنان نيز از من .
كدام يك از ما مىخواهيم كه پيامبر ( ص ) از ما اظهار برائت كند ؟ اگر چنين نمىخواهيم بايد به فكر آخرت فرزندان باشيم ، همانطور كه به فكر دنياى آنان هستيم . خداى نكرده ، آن طور نشود كه براى تأمين دنياى آنها ، حاضر شويم از
آخرت آنها كم بگذاريم . مواظب باشيم نه در مورد خودمان و نه در مورد
اطرافيانمان ، خدا را فراموش نكنيم .
دعايى است كه پيامبر ( ص ) هميشه در مظانّ استجابت دعا مىخواندند . ام‌ّسلمه مىگويد : شبى پيامبر ( ص ) در خانهء من بود . نيمه شب ديدم كه در گوشه‌اى از خانه دستان مباركش را بالا برده و با گريه از خداوند درخواست مىكند :
« اللَّهُمَّ وَ لَا تَكِلْنِى إِلَى نَفْسِى طَرْفَة عَيْنٍ أَبَدا »
خدايا به اندازهء يك چشم به هم زدن مرا به خودم وا مگذار .
امّ سلمه مىگويد : از اين سخن پيامبر ( ص ) به گريه افتادم .
حضرت متوجّه شد و فرمودند : چرا گريه مىكنى ؟
عرض كردم : چرا گريه نكنم ، در حالى كه شما با آن مقام و منزلت چنين گريه مىكنى و از خدا چنين درخواستى دارى ؟
پيامبر فرمودند :
« يَا أُمَّ سَلَمَة وَ مَا يُؤْمِنُنِى وَ إِنَّمَا وَكَلَ اللَّهُ يُونُسَ بْنَ مَتَّى إِلَى نَفْسِهِ