مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — الصفحة ١٦٩

مراتب شجاعت

ما مىچشانَد . « بُسر بن ارطاة » به سوى ما آمده ، مردان ما را كشته و ثروت‌هاى ما را گرفته است . اگر او را عزل كنى ، تو را سپاس گوييم ؛ و گرنه ، شكايتت را به خداوند مىبريم .

معاويه گفت : مرا تهديد مىكنى ؟ ! تصميم گرفته‌ام تو را بر شتر سركش سوار كنم و به سوى بُسر برگردانم تا فرمانش را دربارهء تو اجرا كند .

سوده در جواب معاويه گفت :

صلّى الإله على جسم تضمّنه قبر فأصبح فيه العدل مدفونا

قد حالف الحقّ لا يبغى به بدلا فصار بالحقّ و الإيمان مقرونا « 1 »

معاويه پرسيد : منظورت چه كسى است ؟

سوده گفت : اميرمؤمنان على بن ابى طالب ( ع ) . نزد او آمدم تا دربارهء مردى كه او را سرپرست گرفتن ماليات‌ها كرده بوده و ستم كرده بود ، صحبت كنم . او را در حالى ديدم كه قصد نماز خواندن داشت . وقتى مرا ديد ، ايستاد و با روى گشاده به سوى من آمد و گفت : خواسته‌اى دارى ؟

گفتم : بله ؛ و جريان را به او گفتم .

به گريه افتاد و گفت : خداوندا ! تو گواهى كه من به آن‌ها فرمان ستم‌گرى بر

بندگانت و رها كردن حقوق تو را ندادم . آن گاه قطعه‌اى چرم از جيب خود در آورد و در آن چنين نوشت :

( 1 ) . درود خداوند بر بدنى كه قبر ، او را در برگرفت و عدالت در آن قبر ، دفن شد . او با حقيقت ، هم قسم شد و چيزى را جايگزين آن نمىكرد . او با ايمان و حقيقت ، همراه بود .