احكام شريعت پيرامون حيات طيبه يا زندگانى پاك (فارسى) — الصفحة ١٧٤
2 - پيشگيرى از جنايت قتل
الدنيا ، فإنّ توبته أن يُقاد منه ، وإن لم يكن علم به أحد انطلق إلى أولياء المقتول فأقرّ عندهم بقتل صاحبهم ، فإن عفوا عنه فلم يقتلوه أعطاهم الدية ، وأعتق نسمة ، وصام شهرين متتابعين ، وأطعم ستّين مسكيناً توبة إلى اللَّه » « 1 » .
« اگر او را به جهت ايمانش كشته براى او توبه نيست و اگر بر اثر غضب و يا چيز ديگرى از امور دنيوى مرتكب قتل شده توبه او قصاص نمودن اوست و اگر كسى از قاتل بودن وى خبر نداشت به نزد اولياى مقتول رفته ، به قتل فرد مقتول اقرار كند ، پس اگر از او در گذشتند و او را نكشتند بايد به عنوان توبه ديه دهد ، و يك بنده هم آزاد كند و دو ماه متوالى روزه بگيرد و شصت فقير را سير نمايد . »
3 - همچنين از آن‌حضرت روايت شده كه فرمودند :
« لا يزال المؤمن في فسحة من دينه ما لم يصب دماً حراماً » .
« مؤمن تا زمانى كه خونى را به حرام نريخته باشد از جهت ( پايبندى به ) دين خود از شرايط مناسبى برخوردار خواهد بود . »
آن‌حضرت همچنين فرموده‌اند :
« لا يوفّق قاتل المؤمن متعمّداً للتوبة » « 2 » .
« كسى كه مؤمنى را از روى عمد به قتل رساند موفّق به توبه نمىشود . »
4 - اميرمؤمنان حضرت على عليه السلام در عهدنامهء مبارك خود به والى خود بر مصر - مالك اشتر رحمه الله - مىفرمايند :
« إِيَّاكَ وَالدِّمَاءَ وَسَفْكَهَا بِغَيْرِ حِلِّهَا ، فَإِنَّهُ لَيْسَ شَيْءٌ أَدْعَى لِنِقْمَةٍ ، وَلَا أَعْظَمَ
( 1 ) - بحارالأنوار ، ج 101 ، ص 378 ، باب عقوبة قتل النفس . ( 2 ) - همان .