آفاق نيايش (تفسير دعاى كميل) (فارسى) — الصفحة ٥٠٦

ب ) حقيقت شفاعت :

حقوق فقرا و غوطه ور در شهوات ، و تكذيب كننده دين ، عملًا سلب كرد . از اهل بيت ( ع ) هم روايت شده است كه :

« مَنِ اسْتَخَفَّ بِالصَّلوةِ لايَنالُ الشَّفاعَة

؛ « 1 » كسى كه نماز را سبك بشمارد به شفاعت ما نمىرسد . »

البته شفاعت احتياج به شرايطى دارد و نيز در گرو مقتضياتى است كه در آيات زير آمده است :

- . ؛ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ مَا خَلْفَهُمْ وَ لَا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضَى وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ « 2 » و شفاعت نخواهند كرد مگر براى كسانى كه راضى باشند .

- ؛ يَوْمَئِذٍ لَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا « 3 »

در آن روز شفاعت براى كسى سودمند نخواهد بود مگر آن كه خداى رحمان به او اجازه داده و از كلامش خرسند بوده باشد .

ب ) حقيقت شفاعت :

ب ) حقيقت شفاعت :

حقيقت شفاعت به چند صورت است :

1 . خداوند تعالى اختيار تامى به امثال رسول خدا و حضرت زهرا ( س ) و اهل بيت ( ع ) مىدهد كه آن‌ها اجازه شفاعت در روز قيامت دارند ، لذا براى هر كس از افراد امت كه شايستگى داشته باشد شفاعت مىكند . در روايات ، اشعار و چه بسا دلالت‌هايى براى اين مطلب هست .

( 1 ) . ر . ك : بحارالانوار ، ج 47 ، ص 7 ، ( باب 1 ، ولادته صلوات الله عليه . . . ) ، ح 23 . ( 2 ) . انبياء ، آيه 28 . ( 3 ) . طه ، آيه 109 .