آفاق نيايش (تفسير دعاى كميل) (فارسى) — الصفحة ٢٩٠

حكايتى از عشق

خودش و قبيله معشوقه اش هر دو مانع از ملاقات آن دو مىشوند ، اما قيس بعضى اوقات ، مخفيانه و در شب به سراغ او مىرود . يكى از شب‌ها كه مىخواهد پيش معشوقه برود سوار بر ناقه اى مىشود كه آن ناقه ، خود بچه اى دارد . تا قيس از او چشم برمىدارد ناقه به سراغ بچّه خود مىرود :

قيس گر يك دم ز خود غافل شدى « 1 » * ناقه برگشتى و واپس آمدى

بارها و بارها اين قضيه تكرار مىشود تا آن كه قيس مىگويد :

هَوى ناقَتى خَلفى و قُدّامى هِواىَ * ؛ وَ انّى وَ ايّاها لَمُخْتَلفان

دل من پيش تو و ناقه دلش در پس من * ؛ من و او عاشق و دل داده همراه نِه ايم

و بالاخره ناقه را با محبوبش - كه بچه اش بود - تنها گذاشت و خود با پاى پياده به سمت محبوبش به راه افتاد .

مثنوى در اين مورد مىگويد :

جان ز هجرِ عرش اندر ناقه‌اى * جان گشاده سوى بالا بال‌ها

؛ تن ز عشقِ خاربن چون ناقه‌اى * در زده تن در زمين چنگال‌ها « 2 »

و نتيجه گرفته است كه عشق ، كبريت است و لذاست كه به آن اكسير گفته اند ، چرا كه هم چون كيميا تغيير ماهيت ايجاد مىكند .

در قرآن آمده است : ؛ صِبْغَةَ اللَّهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً وَ نَحْنُ لَهُ عَابِدُونَ « 3 » رنگ خدايى - بپذيريد - . مگر كيست كه از رنگ خدايى خوش رنگ‌تر بوده باشد ؟

( 1 ) . مثنوى معنوى ، دفتر چهارم ، « چاليش عقل با نفس هم‌چون تنازع مجنون . . . » ( 2 ) . همان . ( 3 ) . بقره ، آيه 138 .