آفاق نيايش (تفسير دعاى كميل) (فارسى) — الصفحة ٢٨٥

نكات عرفانى

خلاصه اين كه سخت‌ترين عذاب‌ها براى عارف هم نشينى او با دشمنان خداست و از آن هم سخت‌تر دورى اوست از اولياء الله . حال بايد ملاحظه نمود كه آيا اصلًا سختى درد و عذاب دورى از رسول خدا ( ص ) و اولاد پاكش قابل تصور هست ؟

سخن الهى است كه : ؛ عَلَى سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ مُتَّكِئِينَ عَلَيْهَا مُتَقَابِلِينَ « 1 » بهشتيان بر تخت‌هاى بافته شده محكم تكيه مىزنند و محبت و خوش نشين شان بى نهايت خواهد بود .

شايد همه اين اوصاف كنايه از آن باشد كه بهشتيان بر رحمتِ الهى تكيه خواهند زد و در حسن هم جوارى ، به نهايت حدّ آن خواهند رسيد .

به هر حال اولين نعمتى كه در قرآن براى بهشتيان ذكرشده هم نشينى است . خداوند دراين رابطه فرموده است :

؛ إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَهَرٍ فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ « 2 » يقينا پرهيزكاران در باغ ها و نهرهاى بهشتى جاى دارند ، در جايگاه صدق و صفا و در نزد خداوند مالك و مقتدر .

« نَهَر » جمع نَهْر است و در اين‌جا مقصود ، نور پهناور و عظمت بسيار است ، منظور از « مَقْعَدِ صِدْق » هم آن است كه مقام ايشان داراى حضورى است بدون غيبت ، نزديكىيى است بدون دورى و نعمتى است بى نقمت و و صلى است بدون جدايى و شادى يى است بى اندوه و بقايى است فناناپذير .

در حديث معراج آمده است كه :

« يا احْمَد ! انَّ فِى الجَنَّةِ قَصْراً مِنْ لُؤْلُؤَةٍ فَوْقَ لُؤْلؤءَةٍ وَ دُرَّةٍ فَوقَ دُرَّة لَيْس فيها قَصْمٌ وَلَا وَصْلٌ . فيهَا الْخَواصّ . أَنْظُرُ الَيْهِمْ كُلَّ يَوْمٍ سَبْعينَ مَرّةً واكَلّمُهُمُمْ . كُلّما نَظَرْتُ الَيْهِمْ ازيدُ فى مُلْكِهِمْ سَبْعينَ ضِعْفا وَ اذا تَلَذَّذَ اهْلُ الْجَنَّة بِالطَّعامِ وَ الشَّرابِ تَلَذَّذُوا بكَلامِى وَ ذِكْرى وَ حَديثى . قالَ : يا رَبِّ ! ما

( 1 ) . واقعه ، آيه 15 و 16 . ( 2 ) . قمر ، آيه 54 و 55 .